Molly

Ik ben een kleine Maltipoo met een bijzonder verhaal. Op anderhalfjarige leeftijd belandde ik bij DOA, na twee mislukte thuisplekken. Mijn vaste verzorger viel meteen voor me – liefde op het eerste gezicht – en ik voelde eindelijk dat ik ergens thuishoorde. Al gauw bleek dat ik niet goed kon lopen. Een klein huppeltje met mijn achterpoot was ik gewend, maar blijkbaar hoorde dat niet zo en zou ik daar last van krijgen. De dierenarts ontdekte patella-luxatie: mijn knieschijven zaten niet op hun plek. Om precies te weten hoe erg het was, moest ik naar de specialist toe. Een orthopeed vertelde dat ik een operatie nodig had, zodat ik pijnvrij kon opgroeien. De eerste operatie was zwaar, en de revalidatie nog zwaarder. Ik ben jong, energiek en stilzitten is niet mijn talent. Ik was een beetje eigenwijs en ben toch uit mijn bolletje gegaan. Dat leidde tot een flinke bloeduitstorting; mijn verzorger gaf me een drukverband en koelde mijn poot een week lang. Haar zorg was onvoorwaardelijk. Na herstel moest mijn andere knieschijf ook geopereerd worden. Een tweede operatie volgde, opnieuw met rust, geduld en steun. Ze gaven nooit op. Gelukkig kijken ze bij DOA verder dan mijn schattige snoetje, zagen ze mijn pijn en zorgde ze dat ik de operaties en revalidatie kreeg ie ik nodig had om weer een gezonde jonge hond te worden die zonder pijn groot mag worden.