Cuchie

Als je het over pechvogels hebt, dan heb je het over mij. Ik heet Cuchie (koe-chie)  en het was even de vraag of ik het wel zou redden. Op een dag glipte ik de deur uit, maar eenmaal buiten raakte ik in paniek en begon ik te rennen. Nu weet ik wel beter, maar ik had nog nooit een auto gezien. Een harde klap, ambulance, ziekenhuis en heel veel pijn. Toen mijn baasje werd gebeld bleek zij die dag te zijn overleden. Intens verdriet en ik had ook nog eens zowat alles aan mijn bekkie gebroken wat er gebroken kon worden. Ik werd met spoed geopereerd. Toen ik bij DOA aankwam, was het de bedoeling dat ik zelf kon eten, maar niets bleek minder waar. Elke beweging met mijn mond deed zo’n zeer! Dus ik kreeg een slokdarmsonde, die kan je ook zien op de foto. Stukje bij beetje ging het wel iets beter met mij maar na een week begon ik te braken. Een griep bovenop mijn toestand kon ik er niet bij gebruiken. Ik was al broodmager dus had alle extraatjes nodig! Prikjes, medicatie en hele kleine hoeveelheden eten. Heel veel knuffels, kusjes en lieve woorden, en nu krabbel ik langzaam weer wat op. Ik logeer in een pleeggezin waar ik kan revalideren en ik begin nu zelfs zelfstandig te eten! Binnenkort kan mijn sonde er dus uit. Door de klap bloedde er een vaatje achter mijn oog en heb ik ook een hersenschudding opgelopen waardoor mijn pupillen nu verschillend zijn. Het trekt al iets bij maar wie weet blijft het wel altijd verschillend. Ik ben er nog niet maar ik kom er wel met al deze hulp van de mensen van DOA!