De naam is Kiki, en ik was bijna kaal!
En dan bedoel ik niet dat ik een naaktkat ben, nee ik heb het mijzelf aangedaan. Toen ik bij DOA binnenkwam had ik ontzettend veel vlooien, en dus heel veel jeuk. Veel katten gaan dan heel hard krabben. Dat deed ik ook wel hoor, maar wat ik vooral veel heb gedaan is likken, likken, en nog eens likken. Van voren was ik een knappe cyperse dame en van achteren was ik kaal! Een gek gezicht, want mijn staart leek een beetje op een rattenstaartje! Enfin, bij DOA hebben ze een hekel aan vlooien dus daar was ik snel vanaf, maar de jeuk ging niet zomaar over. Het likken werd zo erg dat ik mijn huid kapot maakte. Op mijn achterpoten en staart zaten meerdere schuurplekken en wondjes. Dat moest genezen en de enige manier was een kap. Best onhandig zo’n ding, maar het gaf ook rust. Al na twee dagen was ik wat meer gekalmeerd. Nou moet ik zeggen dat het speciale voer, de zalfjes en de medicatie ook wel hielpen hoor. Inmiddels zijn we wat verder en is de kap niet meer nodig. De zalfjes hoeven ook niet meer en mijn streepjes groeien langzaam terug. Wel eet ik nog speciaal voer en krijg ik anti-jeuk medicatie. En of ik nou een kap om had of niet, ik sprong echt bij iedereen op schoot en liet luid van mij horen. Ik ben zo blij dat DOA mij zo heeft geholpen en dat ik weer een beetje kan genieten van het leven!