Beertje

En mijn start was niet zo makkelijk. Toen ik nog geen jaar oud was, kwam ik bij DOA binnen. Mijn baasje wilde niet meer voor mij zorgen. Waarom precies, dat weet ik niet. Ik weet alleen dat ik ineens ergens anders was… met mijn pootje in het gips.

Mijn pootje was gebroken en al geopereerd. De dierenartsen zeiden dat het netjes aan het genezen was. Maar ik vond het heel spannend om erop te staan. Dus hield ik hem vaak omhoog. Omdat ik het pootje maar niet goed durfde te gebruiken, mocht ik naar de fysio. Dat vond ik eerst een beetje spannend, al die oefeningen. Stapje voor stapje hielpen ze me sterker te worden. Toch bleek er meer nodig te zijn. De plaatjes in mijn pootje moesten eruit gehaald worden. Weer een operatie… weer slapen… weer wakker worden met een verbandje. Net toen iedereen dacht dat ik weer helemaal gezond was, begon mijn knie pijn te doen. Ik begon weer te hinken, maar nu met mijn achterpootje. En ja hoor… ook die moest geopereerd worden. Het voelde oneerlijk, ik was nog maar zo jong. Maar opgeven deden ze bij DOA niet. Na weer rust en revalidatie kwam het mooiste woord dat ik ooit heb gehoord: gezond verklaard! Oké… ik moest nog wel even langs de tandarts (ook dat nog!), maar daarna mocht ik écht vooruitkijken.

Ik ben zo blij dat ze bij DOA bleven zoeken naar oplossingen en mij hielpen om weer gezond te worden en vertrouwen te krijgen in mijn eigen pootjes. Dankzij hen kan ik nu rennen, spelen en een mooie toekomst tegemoet gaan!