Tripel

Ze noemen mij onhandig, ik noem mijzelf gewoon jong en energiek. Maar het is inderdaad niet heel handig gelopen. Van het ene op het andere moment deden allebei mijn achterpoten vreselijk zeer. Gelukkig werd er door de mensen van DOA snel gehandeld. Het is allemaal een beetje een roes vanaf dat moment, ineens was ik bij een dierenkliniek. Ik kreeg een prikje en viel in slaap. Toen ik weer wakker werd klopte er iets niet. Ik voelde me wel een stuk beter maar miste iets. Wow waar is mijn poot gebleven? Huh en wat is er met mijn andere poot?! Langzaam werd het me allemaal duidelijk waarom ik eerder zoveel pijn had. Allebei mijn achterpoten waren gebroken, en zelfs zo erg dat één poot niet meer ‘gerepareerd’ kon worden. Daarom heb ik nu nog maar één achterpoot, en die zit vol met stalen pinnen! Dat vond ik eerst wel lastig maar na twee weken rustig aan te hebben gedaan dacht ik wel weer te kunnen springen, sprinten en spelen. Daar dachten de specialisten toch anders over. Zes weken hokrust noemen ze het, pfff chillen doe ik als ik oud en versleten ben. Ik vind het niet makkelijk om zo rustig aan te moeten doen maar krijg gelukkig een hoop puzzels en spelletjes om de tijd door te komen. Dat is ook best vermoeiend. Nog drie weken te gaan en dan mag ik weer gek gaan doen. Ik heb een hoop meegemaakt maar ben superblij dat ik door DOA zo snel ben geholpen en zo goed wordt verzorgd!