Sonic
Ik ben Sonic. Tenminste… zo noemen ze me nu. Mijn oude naam ben ik kwijtgeraakt, ergens tussen de straatstenen van Amsterdam. Daar liep ik verloren rond en niemand kwam me halen of was naar mij opzoek. In Nederland schijnt dat bijzonder te zijn. Mijn verzorgers zeggen dat we in Nederland geen zwerfhonden hebben. Maar ik weet alleen dat ik op een dag geen thuis meer had en dat de stilte die toen kwam harder blafte dan welke hond dan ook.Toen ik bij DOA terechtkwam, wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Ik ben van nature voorzichtig, zacht en een tikje verlegen. Ik hou van rennen met de wind in mijn oren, maar nieuwe mensen… daar snuffel ik eerst een tijd aan voor ik ze vertrouw. Alles was nieuw: de geuren, de stemmen, de handen die naar me uitreikten. Ik trok me liever wat terug, kroop weg in mezelf. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik het even niet meer wist.Toch gaven ze niet op hoor. Ze bleven rustig, vriendelijk en geduldig. Ze gaven mij een nieuwe naam en wilde graag vrienden met mij worden. Weet je hoe ze dit deden? Met veel voer en snoepjes! En ik trapte daar mooi in. Heel langzaam, bijna ongemerkt, voelde ik mijn staart weer een beetje bewegen. Eerst voorzichtig, dan wat zekerder. Ik begon te begrijpen dat hier niemand me liet vallen. Maar dat ze juist veel liefde voor mij hebben.Ik ben nog steeds een gevoelige ziel, zoals wij windhonden vaak zijn. Ik houd van zachte plekjes om te liggen, van rustige stemmen, van mensen die me niet dwingen maar begeleiden. Maar ik merk dat ik weer durf te dromen van rennen, van warmte en van een eigen familie die me niet vergeet.Liefs Sonic
Terug naar alle verhalen
Marru
Ik ben Marru. Een oudere heer, zeggen ze. Mijn snuit is een beetje grijzer en ik heb wat meer levenservaring dan de jonge springers hier, dat klopt. Maar laat je niet foppen: ik loop zó trots naast je mee dat je bijna vergeet dat ik al wat ouder ben. Ik geniet van snuffelen, stappen maken en alles in me opnemen. Mijn lijf mag dan rustiger lijken, mijn hart is nog steeds vol levenslust!Ik ben bij DOA gekomen omdat mijn baasje is overleden. Sindsdien draag ik een soort stilte met me mee. Ik mis hem, natuurlijk. Je deelt een leven, een huis, gewoontes en dat laat je niet zomaar achter. En toen ik hier kwam, werd alles nieuw, daar moest ik enorm aan wennen. Maar ik heb mijn best gedaan om me aan te passen, zoals honden dat doen. We blijven trouw, zelfs als de wereld verandert.Wat ik moeilijk vind? Dat ik hier al zo lang zit. Dat bijna niemand naar mij vraagt. Ik zie andere honden komen en gaan. Sommige zijn nog niet eens warm in hun mandje of ze hebben al geïnteresseerden. En ik? Ik doe mijn best, kwispel vriendelijk, kijk hoopvol… maar vaak blijft het stil. En dat raakt me, eerlijk gezegd. Daarom heb ik mijn uiterste best gedaan om nogmaals mooi te poseren!Liefs Marru
Terug naar alle verhalen