Mama Moroi 

Als je met z’n dertigen samenwoont dan gaat het vrij vlot met vermenigvuldigen. Ik wist niet eens zeker of ik wel moeder wilde worden, maar voor ik het wist liep ik met een dikke toeter rond. Toen ze er eenmaal waren, was ik echt wel gelukkig met ze, maar het was zo druk in huis! Ik was namelijk niet de enige moeder met pasgeborenen… We werden allemaal naar DOA gebracht en eindelijk was het wat rustiger. Elke moeder kreeg haar eigen ruimte en de mannen mochten er niet meer bij. Dat was ook een opluchting, aan die mannen heb je echt niks! De dierenverzorgers hier regelden dat we allemaal naar ervaren pleeggezinnen konden gaan om op te kunnen knappen. We hebben ook aardig wat medische zorg gehad omdat een aantal van ons flink ziek waren. Wat helemaal nieuw voor me was, was de persoonlijke aandacht die we hier kregen. Ik wist niet dat ik dat zo gemist had, maar man oh man wat is aaien toch lekker! Nu we allemaal veilig en gezond zijn, kunnen onze kids ook rustig opgroeien zonder zich zorgen te hoeven maken of er wel genoeg eten is. Ik ben blij dat ons baasje de moeilijke beslissing heeft genomen om afstand van ons te doen. Soms moet je loslaten om van iemand te houden.