Hoooooi ik ben Diva 

Een klein Jack Russell-kruisingetje, al zou je dat niet meteen zeggen als je me ziet. Met zachte oortjes, snelle pootjes en een hartje dat eerst heel onzeker was toen ik bij DOA binnenkwam. Samen met mijn broertjes en zusjes ben ik naar DOA gebracht, omdat er vroeger niet zo goed voor ons gezorgd werd. Daardoor hebben we ook een stuk socialisatie gemist. Nieuwe mensen vonden we spannend, harde geluiden ook en wandelen aan een lijntje? Dat was al helemaal een gek idee. In het begin durfde ik niet zoveel. Mijn broertjes en zusjes waren soms wat stoerder, maar ik keek liever eerst rustig om me heen. Ik was een beetje verlegen en wist niet goed wat er van mij verwacht werd. Maar bij DOA kreeg ik de tijd om te groeien. Alles ging op mijn tempo, met veel geduld en heerlijke koekjes. We oefenden iedere dag. Met wandelen, spelen, ontdekken en vooral met vertrouwen krijgen. Ze werden nooit boos als iets niet meteen lukte en daardoor werd ik steeds een beetje dapperder.

Samen met lieve vrijwilligers mochten we ook meedoen aan de puppycursus. Dat vond ik eerst héél spannend. Andere hondjes, nieuwe geurtjes, oefeningen en de juf die naar mij keek… Maar lesje voor lesje begon ik meer te begrijpen. Dat lopen aan een lijntje eigenlijk helemaal niet eng is en dat gaan zitten een lekker koekje oplevert. Tijdens de puppycursus groeiden we allemaal. Niet alleen omdat we dingen leerden, maar ook omdat we meer vertrouwen kregen in onszelf. Ik durfde steeds vaker op onderzoek uit te gaan en begon nieuwsgieriger naar nieuwe situaties te kijken. Ik ben nog steeds geen enorme druktemaker. Meer een zacht zuchtje wind tussen al die andere wervelwinden. Maar bij DOA heb ik geleerd dat dat helemaal oké is. Dat je ook dapper kunt zijn als je het rustig aan doet. En stiekem ben ik best trots op hoe ver ik al gekomen ben.