Dierenarts Piet

Piet Sons werkt al sinds 1977 als dierenarts voor DOA. Een bijzondere prestatie en enorm waardevol voor ons asiel. Hoog tijd voor een gesprek!

Molly

Hallo daar, ik ben Molly
Ik ben een kleine Maltipoo met een bijzonder verhaal. Op anderhalfjarige leeftijd belandde ik bij DOA, na twee mislukte thuisplekken. Mijn vaste verzorger viel meteen voor me – liefde op het eerste gezicht – en ik voelde eindelijk dat ik ergens thuishoorde. Al gauw bleek dat ik niet goed kon lopen. Een klein huppeltje met mijn achterpoot was ik gewend, maar blijkbaar hoorde dat niet zo en zou ik daar last van krijgen. De dierenarts ontdekte patella-luxatie: mijn knieschijven zaten niet op hun plek. Om precies te weten hoe erg het was, moest ik naar de specialist toe. Een orthopeed vertelde dat ik een operatie nodig had, zodat ik pijnvrij kon opgroeien. De eerste operatie was zwaar, en de revalidatie nog zwaarder. Ik ben jong, energiek en stilzitten is niet mijn talent. Ik was een beetje eigenwijs en ben toch uit mijn bolletje gegaan. Dat leidde tot een flinke bloeduitstorting; mijn verzorger gaf me een drukverband en koelde mijn poot een week lang. Haar zorg was onvoorwaardelijk. Na herstel moest mijn andere knieschijf ook geopereerd worden. Een tweede operatie volgde, opnieuw met rust, geduld en steun. Ze gaven nooit op. Gelukkig kijken ze bij DOA verder dan mijn schattige snoetje, zagen ze mijn pijn en zorgde ze dat ik de operaties en revalidatie kreeg die ik nodig had om weer een gezonde jonge hond te worden die zonder pijn groot mag worden.

Terug naar alle verhalen

Kiki

De naam is Kiki, en ik was bijna kaal!
En dan bedoel ik niet dat ik een naaktkat ben, nee ik heb het mijzelf aangedaan. Toen ik bij DOA binnenkwam had ik ontzettend veel vlooien, en dus heel veel jeuk. Veel katten gaan dan heel hard krabben. Dat deed ik ook wel hoor, maar wat ik vooral veel heb gedaan is likken, likken, en nog eens likken. Van voren was ik een knappe cyperse dame en van achteren was ik kaal! Een gek gezicht, want mijn staart leek een beetje op een rattenstaartje! Enfin, bij DOA hebben ze een hekel aan vlooien dus daar was ik snel vanaf, maar de jeuk ging niet zomaar over. Het likken werd zo erg dat ik mijn huid kapot maakte. Op mijn achterpoten en staart zaten meerdere schuurplekken en wondjes. Dat moest genezen en de enige manier was een kap. Best onhandig zo’n ding, maar het gaf ook rust. Al na twee dagen was ik wat meer gekalmeerd. Nou moet ik zeggen dat het speciale voer, de zalfjes en de medicatie ook wel hielpen hoor. Inmiddels zijn we wat verder en is de kap niet meer nodig. De zalfjes hoeven ook niet meer en mijn streepjes groeien langzaam terug. Wel eet ik nog speciaal voer en krijg ik anti-jeuk medicatie. En of ik nou een kap om had of niet, ik sprong echt bij iedereen op schoot en liet luid van mij horen. Ik ben zo blij dat DOA mij zo heeft geholpen en dat ik weer een beetje kan genieten van het leven!

Terug naar alle verhalen

Beertje

Hoi… ik ben Beertje
En mijn start was niet zo makkelijk. Toen ik nog geen jaar oud was, kwam ik bij DOA binnen. Mijn baasje wilde niet meer voor mij zorgen. Waarom precies, dat weet ik niet. Ik weet alleen dat ik ineens ergens anders was… met mijn pootje in het gips.Mijn pootje was gebroken en al geopereerd. De dierenartsen zeiden dat het netjes aan het genezen was. Maar ik vond het heel spannend om erop te staan. Dus hield ik hem vaak omhoog. Omdat ik het pootje maar niet goed durfde te gebruiken, mocht ik naar de fysio. Dat vond ik eerst een beetje spannend, al die oefeningen. Stapje voor stapje hielpen ze me sterker te worden. Toch bleek er meer nodig te zijn. De plaatjes in mijn pootje moesten eruit gehaald worden. Weer een operatie… weer slapen… weer wakker worden met een verbandje. Net toen iedereen dacht dat ik weer helemaal gezond was, begon mijn knie pijn te doen. Ik begon weer te hinken, maar nu met mijn achterpootje. En ja hoor… ook die moest geopereerd worden. Het voelde oneerlijk, ik was nog maar zo jong. Maar opgeven deden ze bij DOA niet. Na weer rust en revalidatie kwam het mooiste woord dat ik ooit heb gehoord: gezond verklaard! Oké… ik moest nog wel even langs de tandarts (ook dat nog!), maar daarna mocht ik écht vooruitkijken.Ik ben zo blij dat ze bij DOA bleven zoeken naar oplossingen en mij hielpen om weer gezond te worden en vertrouwen te krijgen in mijn eigen pootjes. Dankzij hen kan ik nu rennen, spelen en een mooie toekomst tegemoet gaan!

Terug naar alle verhalen

Sven

Haai Sven hier, de knapste man van DOA
Ik ben niet alleen heel knap maar ook onwijs lief, maar het heeft even geduurd voordat ik dat kon laten zien! Toen ik bij DOA kwam was er namelijk van alles met mij aan de hand. Dat kun je ook wel zien op de foto, dat ik me eigenlijk helemaal niet lekker voelde. Ik had problemen met mijn ogen, veel buikpijn, en braakte elke dag. Pff als ik op een rijtje zet wat DOA allemaal voor mij heeft gedaan dan ben ik wel even bezig! Ik ben aan mijn ogen geopereerd en heb veel soorten medicatie en speciale brokjes en soepjes gekregen voor mijn darmen en zodat ik minder zou spugen. Maar het hielp allemaal niet echt. Ik kreeg allemaal onderzoeken en moest zelfs op stap naar een speciale kliniek om een echo van mijn buik te laten maken. Inmiddels voel ik mij een stuk lekkerder! Ik kan onwijs genieten van kriebels en aaitjes en heb al een poos niet meer overgegeven. Ze noemen mij hier een gevoelige jongen, en dat ben ik ook wel. Als je te hard langsloopt dan verstop ik me snel, en als ik het verkeerde voer eet dan krijg ik weer buikpijn. Maar dankzij het geduld en de medische kennis en hulp van DOA, ben ik hopelijk binnenkort weer helemaal een gezonde jongen klaar voor een nieuwe start!

Terug naar alle verhalen

Tripel

HOOIIIII! Ik ben Tripel
Ze noemen mij onhandig, ik noem mijzelf gewoon jong en energiek. Maar het is inderdaad niet heel handig gelopen. Van het ene op het andere moment deden allebei mijn achterpoten vreselijk zeer. Gelukkig werd er door de mensen van DOA snel gehandeld. Het is allemaal een beetje een roes vanaf dat moment, ineens was ik bij een dierenkliniek. Ik kreeg een prikje en viel in slaap. Toen ik weer wakker werd klopte er iets niet. Ik voelde me wel een stuk beter maar miste iets. Wow waar is mijn poot gebleven? Huh en wat is er met mijn andere poot?! Langzaam werd het me allemaal duidelijk waarom ik eerder zoveel pijn had. Allebei mijn achterpoten waren gebroken, en zelfs zo erg dat één poot niet meer ‘gerepareerd’ kon worden. Daarom heb ik nu nog maar één achterpoot, en die zit vol met stalen pinnen! Dat vond ik eerst wel lastig maar na twee weken rustig aan te hebben gedaan dacht ik wel weer te kunnen springen, sprinten en spelen. Daar dachten de specialisten toch anders over. Zes weken hokrust noemen ze het, pfff chillen doe ik als ik oud en versleten ben. Ik vind het niet makkelijk om zo rustig aan te moeten doen maar krijg gelukkig een hoop puzzels en spelletjes om de tijd door te komen. Dat is ook best vermoeiend. Nog drie weken te gaan en dan mag ik weer gek gaan doen. Ik heb een hoop meegemaakt maar ben superblij dat ik door DOA zo snel ben geholpen en zo goed wordt verzorgd!

Terug naar alle verhalen

Dierverzorger Kattenteam parttime

Ben jij een ervaren dierverzorger en wil jij helpen onze katten een tweede kans op geluk te geven? Solliciteer dan nu als Dierverzorger Kattenteam (weekendkracht)!

Pleegouder intensieve kittenzorg

Wil jij de tijdelijke verzorger worden van moederpoezen met hun kittens die een moeilijke start in het leven hebben gehad? Die veel liefde nodig hebben en nog van alles moeten leren? Meld je dan aan als pleegouder voor nestjes kittens.

125 jaar DOA

We zijn als merk aan het groeien en dat zie je aan de mooie persverhalen! Hier een paar platforms waar DOA aan het woord is.

Sonic

Ik ben Sonic. Tenminste… zo noemen ze me nu. Mijn oude naam ben ik kwijtgeraakt, ergens tussen de straatstenen van Amsterdam. Daar liep ik verloren rond en niemand kwam me halen of was naar mij opzoek. In Nederland schijnt dat bijzonder te zijn. Mijn verzorgers zeggen dat we in Nederland geen zwerfhonden hebben. Maar ik weet alleen dat ik op een dag geen thuis meer had en dat de stilte die toen kwam harder blafte dan welke hond dan ook.Toen ik bij DOA terechtkwam, wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Ik ben van nature voorzichtig, zacht en een tikje verlegen. Ik hou van rennen met de wind in mijn oren, maar nieuwe mensen… daar snuffel ik eerst een tijd aan voor ik ze vertrouw. Alles was nieuw: de geuren, de stemmen, de handen die naar me uitreikten. Ik trok me liever wat terug, kroop weg in mezelf. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik het even niet meer wist.Toch gaven ze niet op hoor. Ze bleven rustig, vriendelijk en geduldig. Ze gaven mij een nieuwe naam en wilde graag vrienden met mij worden. Weet je hoe ze dit deden? Met veel voer en snoepjes! En ik trapte daar mooi in. Heel langzaam, bijna ongemerkt, voelde ik mijn staart weer een beetje bewegen. Eerst voorzichtig, dan wat zekerder. Ik begon te begrijpen dat hier niemand me liet vallen. Maar dat ze juist veel liefde voor mij hebben.Ik ben nog steeds een gevoelige ziel, zoals wij windhonden vaak zijn. Ik houd van zachte plekjes om te liggen, van rustige stemmen, van mensen die me niet dwingen maar begeleiden. Maar ik merk dat ik weer durf te dromen van rennen, van warmte en van een eigen familie die me niet vergeet.Liefs Sonic

Terug naar alle verhalen

Marru 

Ik ben Marru. Een oudere heer, zeggen ze. Mijn snuit is een beetje grijzer en ik heb wat meer levenservaring dan de jonge springers hier, dat klopt. Maar laat je niet foppen: ik loop zó trots naast je mee dat je bijna vergeet dat ik al wat ouder ben. Ik geniet van snuffelen, stappen maken en alles in me opnemen. Mijn lijf mag dan rustiger lijken, mijn hart is nog steeds vol levenslust!Ik ben bij DOA gekomen omdat mijn baasje is overleden. Sindsdien draag ik een soort stilte met me mee. Ik mis hem, natuurlijk. Je deelt een leven, een huis, gewoontes en dat laat je niet zomaar achter. En toen ik hier kwam, werd alles nieuw, daar moest ik enorm aan wennen. Maar ik heb mijn best gedaan om me aan te passen, zoals honden dat doen. We blijven trouw, zelfs als de wereld verandert.Wat ik moeilijk vind? Dat ik hier al zo lang zit. Dat bijna niemand naar mij vraagt. Ik zie andere honden komen en gaan. Sommige zijn nog niet eens warm in hun mandje of ze hebben al geïnteresseerden. En ik? Ik doe mijn best, kwispel vriendelijk, kijk hoopvol… maar vaak blijft het stil. En dat raakt me, eerlijk gezegd. Daarom heb ik mijn uiterste best gedaan om nogmaals mooi te poseren!Liefs Marru

Terug naar alle verhalen

Tom 

Mijn maatje, beste vriend, steun en toeverlaat was er ineens niet meer. Ons vaste wandelingetje, samen tv-kijken, de zachte aaitjes en lieve woordjes waren ineens weg en van de ene op de andere dag stond ik er alleen voor. Ik werd naar DOA gebracht en daar moest ik in het begin niets weten van niemand niet, ik was té verdrietig. Maar ineens kreeg ik een aai over mijn hoofd, ik schrok er een beetje van en blies. Maar de hand ging niet weg en bleef aaien. Nu ben ik dol op die hand, en de mensen achter die handen! Zelfs als ze met prikjes aankomen ben ik erg vergevingsgezind, dus ook de handen van de dierenartsen zijn vrienden. Inmiddels ben ik een enorme goedzak, hou mega van aandacht en eet alles. Onlangs zijn er een hoop tanden van mij getrokken, en moest ik pillen slikken. Dat heb je nou eenmaal als je wat ouder wordt! Maar nog steeds ben ik enorm tevreden. Ik ben nog steeds wel een beetje verdrietig maar door de liefde die ik hier krijg heb ik ook weer hoop op een gelukkige toekomst. Een toekomst met een lief nieuw baasje en mijn eigen gouden mand!

Terug naar alle verhalen