Als je denkt dat je kleine teen tegen de tafelpoot stoten al pijn doet, dan heb je nog nooit een humerus fractuur gehad! Ik dus wel en man oh man wat deed mijn linker voorpootje pijn. Er werd dus vliegensvlug van alles geregeld zodat ik zo snel mogelijk bij een specialist terecht kon voor deze ingewikkelde operatie. Ik kreeg een plaatje en drie schroeven in mijn linker voorpoot en moest rust houden, rust houden en nog meer rust houden. Maar met de pijnstilling die ik kreeg wilde ik helemaal geen rust houden! Ook wilde ik aan mijn poot likken en het draadje eruit trekken maar dat mocht ook al niet. Nou ja, als ik maar genoeg gekriebeld werd dan was ik ook wel tevreden. Na heel veel check-ups, verbandwissels, wondverzorgingszalfjes en medicatie-soorten was het dan zo ver; ik mocht langzaam weer beginnen met meer bewegen. Niet in één keer van de kast springen natuurlijk, maar langzaam opbouwend steeds wat langer en minder voorzichtig. En je moet me nu eens zien rennen, zoefff! Ik ben aan t trainen voor estafette, hordelopen en lange afstanden en weet zeker dat ik wereldkampioen ga worden. Wie had ooit gedacht dat je na zo veel pech, nog zo gezond en gelukkig kan worden? Gelukkig hadden ze bij DOA daar alle vertrouwen in, en hebben we het samen voor elkaar gekregen ook.