Eigenlijk ben ik een soort van ontsnapt uit de gevangenis… Ik zal het even uitleggen, want het is best een ingewikkeld verhaal. Ik ben Room en samen met een aantal anderen zat ik gevangen. Het ging niet goed met ons en ondanks dat ons baasje het niet zo bedoelde, werden we allemaal verwaarloosd. Precies op tijd werden we gevonden en naar DOA gebracht. Daar bleken een aantal van ons ernstig ziek: rotte tandjes, parasieten en erfelijke aandoeningen. Ik mocht naar een pleeggezin om beter te worden en daar woonden al 3 katten. Ik wist niet wat ik meemaakte!! Ik mocht op bed, had enorm veel ruimte om te ravotten, altijd een super schone kattenbak en liefde in overvloed. Wat een leven! Als ik dat had geweten, dan had ik geprobeerd veel eerder uit te breken. Ik moest naar klinieken en allemaal doktoren wilden naar mij kijken en bloed van mij hebben. Best gezellig, want iedereen vond mij lief, zei dat ik het goed deed en gaf mij snoepjes! En ik ging mij steeds beter voelen. Super fijn natuurlijk, maar dat ik mij zo goed voelde, betekende ook dat mijn ware karakter steeds meer naar voren kwam. De andere 3 katten in huis hadden het best wel zwaar met mijn boevenstreken, en dan heb ik het nog zacht uitgedrukt. Eenmaal hersteld mocht ik terug naar DOA voor de volgende stap, een nieuw huisje! Dit keer wellicht niet met andere katten, maar wel met een hond, die vind ik namelijk heel leuk en die kunnen mijn streken meestal wat beter hebben. Ik lijk misschien stoer en doe alsof ik nooit bang ben, maar natuurlijk vind ik deze stap heel spannend. Het lijkt me geweldig om de rest van mijn leven bij iemand te mogen wonen, maar het is ook een flinke commitment, zo’n flink karakter!
Deze Dierendag wil ik je iets meegeven. Achter iedere pluk, blik of miauw schuilt een eigen verhaal. Soms zie je alleen een mooie kat, maar niet wat hij heeft meegemaakt. Bij DOA kijken ze gelukkig verder dan de buitenkant. En dat maakt voor katten zoals ik een wereld van verschil.