Nee, Ik heb nog nooit met een andere hond samengewoond. Niet omdat ik ze stom vind hoor. Ik weet gewoon niet hoe dat werkt. En als ik diep in mijn knappe hondenhart kijk, denk ik dat ik het ook niet echt zie zitten. Ik ben namelijk een man die houdt van rust, ruimte en aandacht. En dat deel ik niet graag met een andere viervoeter die misschien ook denkt dat hij de baas is. Ik ben op zoek naar een huisje helemaal voor mezelf. Eentje waar ik mijn speeltjes niet hoef te delen, mijn knuffels niet hoef te delen en waar ik niet hoef te onderhandelen over wie waar mag liggen. Dus ja… andere honden? Buiten prima hoor ik kan ze negeren als een pro. Maar in huis? Laten we dat maar niet doen. Deze man zoekt een solo-woning met solo-aandacht en solo-knuffels.
Nee, Oké… luister. Ik heb heus wel eens een kat gezien hoor. Maar bij DOA hebben ze dus een hele afdeling vol van die kleine, mysterieuze, rare wezens. Dat wist ik niet. En dat was… nou ja… een belevenis. Ik was gewoon lekker aan het snuffelen, neus in de lucht en toen ik ineens een kamer zag met een glazendeur ervoor. En daarbinnen… lag een kat. Gewoon te chillen. Alsof hij een dagje spa had geboekt. Dus ja, toen hebben we even een staarwedstrijd gedaan. Ik keek. Hij keek. Ik knipperde. Hij niet. Ik verloor. We konden doorlopen. De volgende deur? Leeg. Dat was jammer. Ik was net een beetje in de flow. Maar toen. Deur nummer drie! Daar zat weer een kat. En deze deed… iets. Iets heel vreemds. Hij maakte zijn rug helemaal omhoog, alsof hij een soort boogschutter wilde nadoen. Ik snapte er niks van. Waarom doet een lichaam dat? Is dat normaal? Ik moest er even van piepen, want eerlijk: ik vond het raar en spannend. En een beetje alsof hij magie gebruikte. Gelukkig zat er een deur tussen. Want ik wilde niet achter hem aan, hoor. Ik wilde vooral weg van die rare rug-acrobatiek. Dus ja… na deze indrukwekkende, verwarrende, licht traumatische kattentour denk ik dat het beter is als ik niet met een kat samenwoon. Voor hun rust. Voor mijn zenuwen. En voor de algemene veiligheid van iedereen.
Alleen oudere kinderen. Oké, laat ik dit even netjes uitleggen. Kinderen… ja… die zijn voor mij een beetje apart. Niet verkeerd hoor, maar gewoon… ingewikkeld. Als kinderen 17 jaar of ouder zijn, dan is er geen enkel probleem. Die zijn rustig genoeg, snappen hoe je met een knappe hond zoals ik omgaat en ik zie ze dan gewoon als kleine volwassenen. Helemaal prima. Maar jongere kinderen? Ehm… ja… daar gaat iets mis in mijn hoofd. Dan denk ik namelijk dat ze speelgoed zijn. Niet expres, niet gemeen. Maar dan ga ik klemmen en rijden. En dat is natuurlijk niet leuk voor die kleine mensjes. En ook niet voor mijn reputatie als charmante heer. Daarom ben ik op zoek naar een huisje waar. Geen kinderen wonen, of Kinderen van 17 jaar en ouder. Dan blijft iedereen veilig, blij en heel. En ik kan me focussen op de belangrijke dingen in het leven. Wandelen, knuffelen en zorgen dat ik geen manden meer opeet.
Nog leren. Oké, laat ik dit even eerlijk vertellen. Alleen thuis zijn? Eigenlijk gaat dat bij mijn pleeggezin al best goed! We zijn het rustig aan het opbouwen en ik begin steeds beter te begrijpen dat mijn mensen ook gewoon weer terugkomen. Best handig, toch?
Maar… ik moet natuurlijk eerst even lekker wennen aan mijn nieuwe baasje. Een nieuw huis, nieuwe geurtjes, nieuwe gewoontes en vooral: een nieuw mens dat ik nog helemaal moet leren kennen. Dat is best een hoop tegelijk. Daarom vind ik het fijn als ik na mijn verhuizing niet meteen een paar uur alleen hoef te zijn, maar eerst rustig de tijd krijg om te landen en een band op te bouwen. Bij mijn pleeggezin gaat het stapje voor stapje steeds beter en met diezelfde rustige aanpak kan ik dit ook bij mijn nieuwe baasje verder leren. Geduld, voorspelbaarheid en een beetje vertrouwen doen bij mij wonderen.
Rustige wijk. Laat ik dit even duidelijk zeggen: Ik ben niet zo moeilijk. Ik ben een flexibele vent met een open geest en een voorkeur voor snacks. Ik kan prima traplopen, hoor. Ik ben sportief genoeg. Maar of ik dat meerdere keren per dag wil doen? Hmm… laten we zeggen dat ik daar nog even over moet nadenken. Een lift vind ik dan weer helemaal top. Dat voelt een beetje alsof ik een VIP ben die naar zijn suite wordt gebracht. Een huis met tuin zou natuurlijk fantastisch zijn. Dan kan ik lekker snuffelen, rollen, rennen en doen alsof ik een professionele tuininspecteur ben. Maar of dat huis nou op de hei staat, in een rustige wijk of ergens waar de vogels je wakker fluiten. Dat maakt mij echt niet uit. De stad daarentegen… Tja, dat is niet helemaal mijn ding. Te druk. Te veel geluid. Te veel fatbikes die denken dat ze Formule 1 rijden. Kortom: Ik zoek gewoon een fijn plekje waar ik mezelf kan zijn, waar ik niet elke dag een trapmarathon hoef te lopen en waar ik samen met mijn nieuwe mens(en) een mooi leven kan opbouwen.
Nee, negeert andere honden. Laat ik dit even netjes uitleggen. Ik ben niet super sociaal met andere honden. Niet dat ik meteen in de aanval ga hoor. Zo ben ik niet. Maar ik ben ook niet het type dat denkt: “Oh leuk, een nieuwe vriend! Laat ik hem een poot geven en vragen hoe zijn dag was.” Hier bij DOA hebben we het helaas niet echt kunnen testen, want ze hadden niet het juiste vriendinnetje voor me. Maar wat ze wél zien: Buiten kan ik andere honden prima negeren. Ik loop gewoon door, neus vooruit, alsof ik een belangrijke afspraak heb. Geen gedoe, geen drama, gewoon… doorlopen. Maar omdat ik niet zo’n sociale held ben, zoek ik een baasje dat ervaring heeft met honden die niet sociaal zijn. Iemand die snapt dat ik niet per se wil spelen, snuffelen of socializen. Iemand die weet hoe je situaties voorkomt waarin er per ongeluk iets mis kan gaan. Met de juiste begeleiding kan ik het prima: netjes negeren, rustig doorlopen, geen gedoe. Maar ik heb wel een mens nodig dat zegt: “Kom Waffles, we doen dit samen jij negeert, ik regel de rest.”
Loopt netjes mee. Ahum… laat me dit even uitleggen, want wandelen is een belangrijk onderdeel van mijn imago. Ik kan namelijk heel netjes aan de riem lopen. Echt waar. Maar… dat hangt wel een beetje af van hoeveel ik nog moet zien, ruiken en onderzoeken. Want als ik net buiten kom, dan is de wereld één groot buffet van geurtjes. En dan staat mijn neus op standje turbo. Ik ben geen trekpaard. Maar er zit wel druk op de lijn. Gewoon omdat ik alles wil ruiken en alles wil zien. Ik ben tenslotte een hond met een nieuwsgierige geest. Maar zodra ik mijn snuffelwerk heb afgerond en we echt aan het wandelen zijn, dan word ik rustiger. Dan loop ik veel netter naast je, alsof ik een keurige heer ben die een zondagse promenade maakt.
Nee, Oké, luister… Het lijkt mij fantástisch om los te lopen. De wind door mijn vacht, mijn neus in de lucht, mijn staart in turbo-stand. Ik zie het al helemaal voor me. Maar of dat een verstandige keuze is? Tja… dat is niet aan mij. Ik ben namelijk niet de meest betrouwbare man als het gaat om “kom eens hier”. Ik hoor het wel, hoor. Ik kies er alleen soms voor om het te negeren. Uit enthousiasme. Uit nieuwsgierigheid. Uit… nou ja… Waffles-logica. Daarom zou het fijn zijn als mijn nieuwe baasjes er rekening mee houden dat ik niet los kan lopen. Tenminste, niet zomaar. Niet overal. Niet zonder training. Een lange lijn doet wonderen. Daarmee kan ik lekker snuffelen, een beetje vrijheid voelen, en toch veilig blijven. En dan kan er natuurlijk geoefend worden. Met de juiste woorden, de juiste snacks en de juiste mens naast me, kan ik misschien nog best wat leren. Op een omheind terrein, overzichtelijk en veilig, zou het misschien kunnen. Daar kan ik even doen alsof ik een vrije man ben, zonder dat ik per ongeluk besluit om een carrière als ontsnappingskunstenaar te beginnen. Maar voor nu? Laten we zeggen: Lijn eraan, lange lijn is top!
