Ja, maar niet met iedere hond. Een andere hond in huis? Dat zou zeker kunnen, maar mijn nieuwe hondenmaatje moet wel een beetje stevig op zijn/haar pootjes staan. Zoals ik al vertelde, ben ik nogal een wervelwind. Als ik een andere hond zie, schiet mijn enthousiasme soms meteen van 0 naar 10.000. Rustig kennismaken, even aftasten en dan samen rustig spelen? Dat vind ik nog best lastig.
Ik weet simpelweg nog niet zo goed dat er ook een middenweg bestaat. Het is bij mij vaak alles of niets. Ik zal dus nog moeten leren hoe ik mijn enthousiasme kan doseren en hoe je op een nette manier met een andere hond speelt.
Daarom zoek ik, als ik met een andere hond zou gaan samenwonen, een hond die stevig op zijn/haar pootjes staat en mijn enthousiasme niet zomaar over zich heen laat komen. Een hond die op een nette manier kan aangeven: “Querbo, tot hier en niet verder.” En natuurlijk moet mijn nieuwe baasje bereid zijn om ons hierin te begeleiden en ervoor te zorgen dat ik leer luisteren naar de signalen van mijn hondenmaatje.
Ja, mits kat honden gewend is. Katten vind ik best interessant. Ik mocht ze hier eens door het raam bekijken en toen ontdekte ik iets heel bijzonders: HET BEWEEGT! Dit is leuk! Wat gaat het doen? Waar gaat het heen? En… oh, het komt mijn kant op! Wat moet ik nu doen?
Op zo’n moment kan ik gelukkig ook even denken: oké, we blijven staan… dit is spannend.
En dan stopt de kat met bewegen..
Perfect. Dit is NU het moment om in de rondte te springen!
Je kunt je misschien voorstellen dat het samenwonen met een kat daarom best wat begeleiding vraagt. Ik ben nu eenmaal een enthousiaste jongen en een drukke wervelwind in huis is natuurlijk niet niks voor een kat. Daarom zou het fijn zijn als een eventuele kat al gewend is aan honden en niet snel onder de indruk is van een hond die soms wat enthousiast uit de hoek kan komen.
Met een rustige opbouw, duidelijke begeleiding en een kat die weet hoe hij met honden omgaat, zou er misschien zeker iets mogelijk zijn. Ik vind katten in ieder geval reuze interessant… ik moet alleen nog leren dat ze niet bedoeld zijn als mijn persoonlijke entertainmentprogramma.
Alleen oudere kinderen. Kinderen vind ik op zich hartstikke gezellig, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik soms een beetje lomp ben. Mijn enthousiasme is soms zo groot dat ik vergeet dat ik niet alleen een hond ben, maar ook een flinke Labrador met vier poten die alle kanten op kunnen vliegen.
Voor kleine kinderen ben ik daarom niet zo handig. Ik kan in mijn enthousiasme zomaar tegen iemand aan lopen of iemand omverstoten, en dat is natuurlijk niet fijn als je nog klein en kwetsbaar bent. Dat doe ik absoluut niet expres, ik bedoel het juist hartstikke lief maar ja, mijn motor staat soms gewoon nét iets te hard afgesteld. Met wat oudere kinderen, vanaf ongeveer 14 jaar, zou het wel kunnen. Zij kunnen vaak wat beter omgaan met mijn drukke gedrag, staan steviger in hun schoenen en kunnen tegen een enthousiast duwtje of een stootje. Natuurlijk is het ook dan belangrijk dat mijn nieuwe gezin begrijpt dat ik nog moet leren om mijn enthousiasme wat beter te doseren.
Nog leren. Alleen thuisblijven moet ik nog leren. Dat is ook niet zo gek als je bedenkt dat er op dit moment nog zoveel nieuw voor mij is. Een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe geuren en uiteindelijk misschien ook weer een heel nieuw huis… dat is best veel om te verwerken.
Daarom is het belangrijk dat ik eerst rustig de tijd krijg om te wennen en vertrouwen op te bouwen. Als ik eenmaal goed gewend ben aan mijn nieuwe omgeving en mijn nieuwe mensen, kan er stap voor stap geoefend worden met alleen thuisblijven.
Mijn nieuwe baasje moet hier dus rustig de tijd voor willen nemen en het alleen zijn heel geleidelijk opbouwen. Geen grote stappen ineens, maar rustig oefenen, kijken wat ik aankan en steeds een beetje verder. Met geduld en een goede opbouw hoop ik uiteindelijk te leren dat mijn mensen altijd weer terugkomen.
Rustige wijk. Voor mij zou een rustige woonomgeving het fijnst zijn. Ik ben van mezelf al behoorlijk druk en enthousiast, dus een drukke hond in een drukke stad is misschien net iets te veel van het goede. In een rustige wijk zijn er wat minder prikkels en dat geeft mij de ruimte om te leren dat ik niet overal meteen op hoef te reageren. Ook oefenen met rustig wandelen en mijn enthousiasme wat beter doseren wordt dan een stuk makkelijker.
Een huis met een trap? Geen probleem! Ik vind trappen nog een klein beetje spannend, maar met wat lieve woordjes loop ik er heel stoer achter je aan. Kijk mij eens!
Een lift vind ik ook nog wat spannend, maar ik stap er wel gewoon in. Alleen… als er héél veel mensen tegelijk in die lift staan, wordt het voor mij natuurlijk een behoorlijke uitdaging om netjes en rustig te wachten. Zoveel mensen, zo weinig ruimte en dan moet ik ook nog rustig blijven? Dat is voor een enthousiaste jongen als ik best een opgave. Dat zouden we dus nog wel verder moeten oefenen.
Een rustige plek waar ik niet constant van alles hoef te verwerken, zou mij daarom goed doen. Zo krijg ik de kans om niet alleen lekker te bewegen en plezier te maken, maar ook om te leren dat rustig zijn óók heel fijn kan zijn.
Ja, Andere honden vind ik hartstikke leuk! Echt waar, ik wil maar wat graag spelen. Alleen heb ik nog niet zo goed geleerd hoe je dat op een nette en rustige manier doet.
Zoals eerder gezegd, ga ik nogal makkelijk van 0 naar 10.000. Zodra ik een andere hond zie, schiet mijn enthousiasme omhoog en denk ik vooral: SPELEN! NU! Ik vergeet dan een beetje dat je elkaar ook eerst rustig kunt begroeten en even kunt kijken of de andere hond daar eigenlijk wel zin in heeft.
Ik heb dus nooit echt goed geleerd hoe ik mijn enthousiasme bij andere honden kan doseren. Dat betekent gelukkig niet dat ik geen andere honden leuk vind — integendeel! Ik vind ze juist ontzettend interessant en wil heel graag contact maken.
Daarom zou het voor mij heel goed zijn om te oefenen met rustig kijken, netjes kennismaken en mijn enthousiasme wat beter onder controle houden. Leren dat niet iedere hond die we tegenkomen meteen mijn nieuwe beste speelvriend hoeft te worden.
Spelen mag van mij natuurlijk altijd! Het liefst zo vaak mogelijk. Maar eerst even rustig, netjes en luisteren naar wat de andere hond aangeeft. Dat is voor mij nog een leerpuntje, maar met de juiste begeleiding kan ik hier vast mooie stappen in maken.
Trekt. Aan de lijn ben ik vooral… heel erg blij! Mijn enthousiasme kan soms behoorlijk groot zijn en dat merk je vooral wanneer ik andere honden zie. Dan denk ik al snel: JA! EEN HOND! DAAR WIL IK NAARTOE!
Gelukkig heb ik ook een paar sterke punten. Ik ben namelijk dol op mijn voertjes en ik ken mijn naam goed. Daardoor lukt het steeds beter om mijn aandacht weer bij mijn baasje te krijgen. Ik begin steeds meer te begrijpen dat ik niet naar iedere hond toe hoef en dat ik ook gewoon netjes mee kan lopen.
Maar eerlijk is eerlijk: dit is nog wel iets waar ik verder mee moet oefenen. Mijn blije hoofd zegt soms sneller “GAAN!” dan mijn verstand zegt “rustig aan, Querbo.” Met duidelijke begeleiding, lekkere beloningen en vooral veel herhaling verwacht ik dat ik hier nog flinke stappen in kan maken.
Ik wil het namelijk echt wel goed doen. Ik moet alleen nog leren dat niet iedere hond onderweg een uitnodiging is om er vol enthousiasme naartoe te stormen.
Ja, op termijn. Loslopen staat zeker op mijn toekomstplannen, maar daar zijn we nog niet helemaal aan toe. Eerst moet ik namelijk leren om wat meer rust te vinden wanneer ik andere honden zie.
Aan de lijn zit er gelukkig nog een veilige verbinding tussen mij en mijn baasje. Als ik dan weer eens van 0 naar 10.000 schiet, kan mijn baasje mij helpen om mijn aandacht terug te krijgen en mij in goede banen te leiden. Maar als ik losloop, valt die veilige lijn natuurlijk weg.
En laten we eerlijk zijn: niet iedere hond zit te wachten op een enthousiaste Labrador die als een complete wervelwind op hem af komt stormen met maar één gedachte: SPELEN!!! Ook al bedoel ik het hartstikke goed, mijn manier van enthousiast contact maken kan voor een andere hond best overweldigend zijn.
Daarom is het belangrijk dat ik eerst leer om andere honden rustig te benaderen, hun signalen beter te begrijpen en mijn enthousiasme wat beter onder controle te krijgen. Als ik daar mooie stappen in heb gezet, kan er rustig gekeken worden naar het opbouwen van loslopen.
Het lijkt me uiteindelijk natuurlijk fantastisch om lekker vrij te kunnen rennen, snuffelen en spelen. Maar eerst moet ik leren dat vrijheid ook verantwoordelijkheid betekent. En daar gaan we samen rustig naartoe!
