Nee, Belangrijk dingetje hoort er ook bij! Andere honden? Eh… hoe zal ik het zeggen… ik snap ze niet helemaal. Of eigenlijk, helemaal niet. Volgens mij heb ik nooit echt geleerd hoe ik netjes “hallo” moet zeggen in hondentaal. Dus als ik een andere hond zie, denk ik vooral: “HELP, WAT DOE IK HIERMEE?!” en dan raak ik een beetje in de war. Omdat ik het zo spannend vind, is het voor mij beter om lekker in mijn eentje te wonen. Gewoon, ik en mijn mens(en), zonder andere honden in huis. Wel zo overzichtelijk voor mijn hoofd. En als we buiten op pad gaan, zou het heel fijn zijn als mijn nieuwe baasjes mij op een leuke en positieve manier laten wennen aan een muilkorf. Niet omdat ik een boef ben (ik ben juist een schatje), maar zodat ik en andere hondjes veilig blijven terwijl ik nog aan het leren ben hoe de wereld werkt. Maak er een spelletje van, gooi er wat lekkers tegenaan en ik doe gezellig mee hoor. Snacks = motivatie
Nee, Oh en eh… katten. Laten we het daar ook even over hebben. Katten zijn voor mij dus… hoe zeg ik dit netjes… een absolute NO GO. Echt. Ik zie er eentje en klik, mijn interne knop gaat meteen op “GO GO GO ERACHTERAAN!!!”. Ik heb hier bij DOA al een paar van die mysterieuze pluizenbollen gezien en ja hoor… daar ging ik weer. Geen seconde nadenken, gewoon gáán. Dus je snapt: samenwonen met een kat is voor mij geen goed idee. Dat wordt chaos. Voor de kat. Voor mij. Voor iedereen eigenlijk. Buiten moet ik ook nog leren dat ik katten gewoon met rust kan laten. Dat vind ik nog best moeilijk. Maar hé, ik doe echt mijn best! Met de juiste begeleiding, geduld en natuurlijk wat lekkers als beloning, ga ik dat vast steeds beter snappen. Tot die tijd: liever een huis zonder katten, wel zo relaxed voor iedereen.
Geen kinderen. Oh ja… en dan nog iets over kleine mensen (ook wel “kinderen” genoemd geloof ik) Die vind ik dus best ingewikkeld. Kijk, ik zit zelf al vaak op standje “AAN!” en als er dan ook nog kleine, snel bewegende mini-mensjes om me heen rennen… dan raakt mijn hoofd een beetje in de knoop. En als zo’n kindje ineens beweegt, dan denk ik: “WAT GEBEURT HIER?!” en voor ik het weet pak ik met mijn tandjes een stukje kleding mee. Niet omdat ik gemeen ben, zeker niet. Maar omdat ik gewoon even niet weet wat ik moet doen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Niet voor mij en al helemaal niet voor die kleine mensjes. Daarom zoeken ze voor mij een huis zonder kinderen. Kinderen vanaf 18 jaar? Geloof dat ze die dan weer jong volwassen noemen. Allemaal maar verwarrend hoor. Maar die zijn helemaal prima! Die zijn een stuk voorspelbaarder en daar kan ik beter mee omgaan. En buiten? Daar heb ik ook nog wat hulp nodig van mijn nieuwe baasjes. Jullie moeten mij een beetje beschermen tegen onverwacht rondrennende kinderen. Woon je vlak bij een druk speelpleintje of een schoolplein vol gillende mini-mensjes? Dan ben ik helaas niet de juiste match. Geef mij maar een wat rustigere omgeving, dan kan ik veel beter laten zien wat een leuke, knuffelige (en een beetje drukke) vent ik eigenlijk ben.
Nog leren. Oh en voordat je denkt dat ik ALTIJD aan je vastgeplakt moet zitten (alhoewel… klinkt best goed): ik kan best even alleen thuis zijn hoor! Maar eh… laten we dat wel even rustig aanpakken. Eerst moet ik natuurlijk wennen aan mijn nieuwe baasjes, mijn huis, alle gekke geluiden en gewoon het hele plaatje. Als ik me eenmaal veilig voel, kunnen we samen gaan oefenen met alleen blijven. Stapje voor stapje. En heel belangrijk: voordat je weggaat… eerst lekker met mij op pad! Wandelen, rennen en spelen. Dat haalt die energie eruit. Echt, dat is geen tip, dat is een levensstrategie. Want als jij denkt: “Ach, ik ga even weg terwijl Odysseus nog op standje stuiterbal staat”. Dan is de kans groot dat je thuiskomt in een huis met een compleet nieuw interieur. Mijn eigen creatieve draai eraan, zeg maar. Of het jouw smaak is? Tja… dat blijft een verrassing. Dus: goed uitlaten, rustig opbouwen en dan komt dat alleen thuis zijn helemaal goed.
Dorp of landelijk. Oh ja, en mijn toekomstige paleisje! Ook niet onbelangrijk natuurlijk. Ik ben namelijk op zoek naar een huisje in een rustige omgeving. Niet zo’n drukke buurt met overal honden, kinderen en prikkels om elke hoek. Denk aan van die wijken met speelpleintjes, losloopveldjes en basisscholen waar het altijd gezellig (lees: druk en lawaaierig) is… eh ja, dat is dus echt niks voor mij. Niet omdat ik geen leuke vent ben, maar omdat het voor mij én mijn baasjes gewoon niet ontspannen is. Dan moeten we de hele tijd opletten, scannen, bijsturen… en geloof me, wandelen moet ook gewoon een beetje chill zijn. Geef mij maar rust. Lekker de natuur in, wandelen op rustige plekken waar we niet om elke hoek een verrassing tegenkomen. Dat is voor mij echt genieten. En voor jou trouwens ook, want dan zie je pas hoe leuk en gezellig ik eigenlijk ben. En hé, bonuspuntje: ik ben ook nog eens een soort persoonlijke bodyguard. Maak je geen zorgen, bij mij voel je, je veilig. Ik lijk misschien een stoere bink, maar vanbinnen? Gewoon een zachtgekookt eitje. Eentje met spieren dan. Dus: rustig huisje, fijne wandelplekken en een beetje overzicht, dan zijn wij samen een topteam.
Nee, Oh ja… nog even iets belangrijks over mij en andere honden (ja, dat blijft een dingetje hè): Ik ben dus niet echt sociaal met andere honden. Niet omdat ik het niet wíl… maar gewoon omdat ik echt niet goed weet hoe het moet. Hondentaal? Nooit les in gehad. Hier hebben ze het wel eens voorzichtig getest. Ik stond neus aan neus met een andere hond. Oké oké… het was een neppe. Maar dat had ik in het begin dus totaal niet door. Ik stond daar echt van: “Eh… hallo? Wat doe jij? Wat moet ik doen?!” Uiteindelijk kreeg ik wel door dat er iets niet helemaal klopte, maar je zag gewoon aan alles dat ik het niet snap. Dus voor nu is het gewoon belangrijk dat mijn nieuwe baasjes weten: ik ben geen hondenmaatjes-type. Ik heb echt begeleiding nodig en vooral veel duidelijkheid en afstand, zodat ik niet in de war raak. Voor nu? Gewoon lekker focussen op mij, mijn ontwikkeling en een rustig, overzichtelijk leven zonder andere honden om me heen. Deal?
Trekt. Oh en wandelen… dat is echt mijn ding hoor. Ik ben ZO blij als ik mee mag, dat ik soms een beetje vergeet hoe dat ook alweer netjes moest. Aan de riem doe ik namelijk heeeeel erg mijn best om niet te trekken. Echt waar! Maar ja… ik ben gewoon zó enthousiast. Buiten! Geurtjes! Avontuur! BEN ER KLAAR VOOR! En voor je het weet hang ik weer een beetje vooraan. Het goede nieuws: als we eenmaal even onderweg zijn, merk je dat ik rustiger word. Dan denk ik: “Oh ja… we zijn al buiten. Chill.” En dan lukt het me steeds beter om netjes mee te lopen. Ik wil hier ook echt graag in leren hoor! Ze zijn hier bij DOA al met me aan het oefenen (ik ben een goede student, al zeg ik het zelf), maar het is natuurlijk superbelangrijk dat mijn nieuwe baasjes dit ook blijven trainen. Samen oefenen = samen beter worden. Dus heb jij een beetje geduld, sterke armen (in het begin) en zin om met mij te werken aan perfecte wandelmanieren? Dan gaan wij samen echt grote stappen maken. Op naar nette wandelingen… met af en toe een klein enthousiast sprongetje.
Nee, Oh en nog even iets belangrijks over mijn vrijheid (klinkt spannend hè): Loslopen is voor mij geen optie. Echt niet. Niet omdat ik dat niet leuk zou vinden, ik zou waarschijnlijk denken dat ik de koning van het park ben, maar vooral omdat het gewoon niet verstandig is. Met andere honden, katten en ook kinderen in de buurt raak ik snel overprikkeld of in de war en dan maak ik niet altijd de beste keuzes. En ja… dan is een lijntje gewoon een stuk veiliger. Voor mij én voor de rest van de wereld. Maar geen zorgen hoor, ik vind dat helemaal niet erg! Als jij een fijne tuin hebt waar ik lekker kan spelen, ben ik al hartstikke blij. En lange wandelingen aan de riem? Heerlijk! Zolang ik maar lekker bezig ben met mijn baasje en mijn energie kwijt kan, is mijn dag geslaagd. Dus: geen losloop-avonturen, maar wel samen op pad, spelen, ontdekken en vooral veel gezelligheid. Klinkt eigenlijk best perfect toch?
