Ja, maar niet met iedere hond. Ik heb in mijn leven eigenlijk nog nooit met een andere hond samengewoond. Dus hoe dat precies werkt met huisregels, wie waar ligt en wie wanneer met welk speeltje mag spelen… tja, dat moet ik misschien nog een beetje leren. Maar spelen met andere honden vind ik wél heel leuk! Hier bij DOA doe ik dat soms al, en dat is echt gezellig. Dus stiekem lijkt het me best leuk om een hondenmaatje in huis te hebben om de hele dag samen te snuffelen, spelen en misschien ook een dutje te doen. Alleen… we moeten natuurlijk wel een goede klik hebben. Net als bij mensen eigenlijk! Niet elke hond wordt meteen je beste vriend. Daarom kunnen we dat gewoon rustig samen bekijken bij DOA. Mijn verzorgers kennen mij goed en kunnen helpen om te kijken of het tussen mij en een eventuele hondenhuisgenoot klikt. Eerst even kennismaken, een beetje samen wandelen of spelen… en dan zien we vanzelf of we een goed team zijn. Want het belangrijkste is natuurlijk dat iedereen zich fijn voelt. En geloof me… als we eenmaal vrienden zijn, dan wordt het gegarandeerd heel gezellig.
Nee, Hier bij DOA wonen niet alleen honden, maar ook katten. Normaal gesproken gaan de verzorgers met ons honden even langs bij de katten om te kijken hoe we op elkaar reageren. Dat helpt om een beetje in te schatten of samenwonen met een kat een goed idee zou zijn. Alleen… bij mij is dat helaas nog niet gelukt. Daardoor weten we eigenlijk nog niet zo goed hoe ik op katten reageer. Omdat we het niet zeker weten, zeggen we voor nu liever nee tegen samenwonen met katten. Gewoon om het voor iedereen veilig en duidelijk te houden. Maar… stel dat jij nou een kat hebt en je denkt: “Volgens mij zouden Lola en mijn kat best vrienden kunnen worden!” Dan kun je dat natuurlijk altijd even bespreken met mijn verzorgers bij DOA. Samen kunnen jullie kijken of er misschien een manier is om rustig te testen of het een goede match zou kunnen zijn. En eerlijk? Als er geen katten in huis zijn vind ik dat ook helemaal niet erg hoor. Dan heb ik alle aandacht, knuffels en bankplek gewoon lekker voor mezelf. Best een goede deal eigenlijk.
Alleen oudere kinderen. Hier bij DOA moest ik ook een klein testje doen. Daarmee kunnen mijn verzorgers een beetje zien wat ik leuk vind, waar ik gelukkig van word en wat misschien minder goed bij mij past. Voor mij was dat eigenlijk helemaal geen probleem… want eerlijk is eerlijk: ik vind bijna alles leuk. Tijdens dat testje gingen ze ook kijken hoe ik op kinderen reageer. Nee hoor, geen echte kinderen. Ik hoor je al denken: waar halen ze die ineens vandaan?! Ze gebruiken daarvoor een pop. En geloof me… de eerste drie seconden lijkt die pop best wel op een echt kindje. Nou, toen ik die zag dacht ik: hé leuk, nieuw vriendje! Ik werd meteen enthousiast en wilde er graag even heen. Daarna heb ik lekker gesnuffeld en een beetje geknuffeld. Mijn verzorgers zagen dus dat ik heel enthousiast en vriendelijk ben. Alleen… ik ben soms ook een beetje druk. Niet vervelend hoor, gewoon blij en enthousiast! Maar daardoor is het wel belangrijk dat ik samen met mijn nieuwe baasje leer om rustig contact te maken. Omdat ik zo enthousiast kan zijn, denken mijn verzorgers dat hele kleine kinderen misschien niet zo handig zijn. Die zou ik per ongeluk omver kunnen kwispelen. Maar kinderen vanaf ongeveer 8 jaar? Daar kan ik waarschijnlijk prima mee samenleven! Misschien kunnen we dan samen wandelen, spelletjes doen of natuurlijk… samen op de bank knuffelen.
Nog leren. Ik wil ook nog even iets vertellen over alleen thuisblijven. Het is namelijk al een tijdje geleden dat ik echt helemaal alleen thuis ben geweest. Hier bij DOA is er eigenlijk altijd wel iemand in de buurt. Er lopen verzorgers rond en er zijn natuurlijk ook allemaal andere honden. Er is dus bijna altijd wel iets te zien, te horen of te snuffelen. Daarom zou ik het heel fijn vinden als ik bij mijn nieuwe baasjes eerst rustig mag wennen. Wennen aan mijn nieuwe mensen, mijn nieuwe huisje en natuurlijk de omgeving. Als ik me daar eenmaal een beetje thuis voel, kunnen we samen oefenen met het alleen thuis blijven. Gewoon rustig en stap voor stap opbouwen. Eerst heel even, daarna een beetje langer. Zo leer ik dat het helemaal oké is en dat mijn baasje altijd weer terugkomt. En eerlijk gezegd helpt het ook heel goed als ik van tevoren lekker een rondje heb gewandeld. Als ik buiten goed heb kunnen snuffelen en bewegen, ben ik daarna vaak best tevreden… en misschien zelfs een beetje moe. Dan kan ik thuis gewoon lekker een dutje doen totdat je weer terug bent.
Kan overal wonen. Waar ik graag zou willen wonen! Dat is een goeie vraag. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo kieskeurig als het gaat om waar ik woon. Als ik maar een lief baasje heb, knuffels krijg en lekker kan wandelen, ben ik al snel tevreden. Maar er zijn wel een paar kleine dingetjes die handig zijn om te weten. Ik ben namelijk een best grote dame. En een huis waar ik elke dag heel vaak de trap op en af moet, is voor mijn lichaam niet zo fijn. Ik kan wel traplopen hoor, daar ligt het niet aan! Maar voor mijn gewrichten is het gewoon beter als dat niet de hele dag hoeft. Een lift daarentegen… helemaal perfect! Dus een appartement met lift? Geen enkel probleem voor mij. Een eengezinswoning met een tuin zou natuurlijk ook super zijn. Dan kan ik af en toe even lekker naar buiten om een snuffelronde te doen. Maar het allerbelangrijkste blijft natuurlijk dat we samen lekker op pad gaan. Wonen midden in de stad kan ook prima, maar dan zou het wel fijn zijn als er een park of groengebied in de buurt is waar honden lekker kunnen spelen en snuffelen. Want eerlijk gezegd… alleen maar wandelen tussen de straatjes en stoepen is een beetje saai. Ik hou namelijk van gras onder mijn poten, nieuwe geurtjes ontdekken en af en toe een hondenvriendje tegenkomen. Dat maakt een wandeling pas echt leuk!
Ja, Ik ben trouwens ook super sociaal met andere honden. Hier bij DOA heb ik al een paar leuke hondenvriendjes waar ik graag mee speel. Samen rennen, een beetje dollen, snuffelen… dat vind ik echt gezellig. En maak je geen zorgen: ik kan ook heel netjes hondentaal praten. Soms heb je namelijk honden die een beetje… eh… enthousiast zijn. Bijvoorbeeld als ze willen rijden of een beetje vervelend doen tijdens het spelen. In dat soort gevallen kan ik heel duidelijk laten weten: “Ho ho, dat vind ik niet zo leuk.” Ik zeg dat gewoon op een nette hond-manier, zonder gedoe. En het mooie is: daarna is het meestal gewoon weer speeltijd alsof er niks gebeurd is. Dus ik kan lekker spelen, maar ik kan ook mijn grenzen aangeven. Best handig toch?
Loopt netjes mee. Nog even iets over wandelen aan de lijn. Dat doe ik namelijk eigenlijk best netjes. Ik loop gewoon gezellig met je mee, zonder de hele tijd te trekken. Geen gesleep of wedstrijdje touwtrekken met mij hoor. Gewoon samen wandelen, zoals het hoort. Natuurlijk… ik ben ook maar een hond. Dus als ik ergens heel graag heen wil of ik zie in de verte andere honden lekker spelen, dan kan het gebeuren dat ik even denk: “Oeh daar moeten we heen!” en dat ik een klein beetje trek. Maar over het algemeen gedraag ik me keurig aan de lijn en wandel ik gewoon gezellig met je mee terwijl ik ondertussen mijn belangrijke snuffelwerk doe.
Ja, op termijn. En weet je wat ik ook geweldig vind? Loslopen! Lekker rennen, snuffelen en ontdekken waar het mag en veilig is… dat lijkt me echt een feestje. Maar… eerlijk is eerlijk: ik moet dat eerst weer even oefenen en trainen. Het is niet zo dat ik meteen na de eerste dag los kan rennen. Dus een losloop-week 1? Dat is nog niet zo handig. Even rustig opbouwen, leren luisteren en samen met mijn baasje de juiste plekken ontdekken… dat is veel fijner en veiliger voor ons allebei. Daarna kunnen we samen genieten van veilige avonturen zonder lijn, en ik beloof dat ik het dan fantastisch ga vinden!
