Ja, maar niet met iedere hond. Oh ja… nog iets over andere honden! Ik heb eigenlijk altijd met andere honden samengewoond. Alleen eh… dat waren er best wel veel. Zeg maar gerust een hele hoop. En de regels? Die waren daar een beetje anders dan in een normaal huis. Het was soms meer “overleven” dan gezellig samenleven. Daardoor weet ik nog niet zo goed hoe het is om met één andere hond in huis te wonen. Maar eerlijk? Dat lijkt me juist heel leuk! Vooral als die andere hond een beetje sociaal is en mij kan laten zien hoe het allemaal werkt. Een soort voorbeeldhond, zeg maar. Iemand van wie ik kan afkijken: “ohhh, zo hoort het dus!” Natuurlijk moet het wel klikken tussen ons. Want ja… ik ben groot. Enthousiast. En soms een beetje… onhandig. Ik kan je per ongeluk zo omverlopen. Niet expres hoor! Maar het is wel fijn als mijn toekomstige hondenvriend dat begrijpt en mij misschien ook een beetje helpt leren dat ik soms even moet opletten. Dus heb jij al een leuke, sociale hond die een beetje tegen een stootje kan én zin heeft in een grote, gezellige huisgenoot? Dan lijkt me dat eigenlijk best wel een top idee!
Nee, Oh ja… katten! Daar moet ik ook nog even iets over vertellen. Hier bij DOA heb ik dus voor het eerst katten gezien. Ja echt. Nooit eerder meegemaakt! En eerlijk is eerlijk… dat was best even spannend. Want ja, wat bedoelen katten eigenlijk allemaal? Ze kijken je aan, jij kijkt terug… en niemand weet precies wat de bedoeling is. Dus dat werd een soort staarwedstrijd. Ik zo van: “hallo… wat ben jij?” En die kat zo van: “hmm… wat moet ik met jou?” Uiteindelijk vond de kat het allemaal niet zo interessant meer en die haakte gewoon een beetje af. (Best onbeleefd eigenlijk.) Oh, en misschien wel handig om te weten: er zat een glazen deur tussen hoor! Dus we konden elkaar alleen bekijken en een beetje besnuffelen van een afstandje. Maar zelfs dan was het allemaal nog een beetje… spannend en onduidelijk. Daarom denk ik dat het voor mij (en voor de kat) gewoon fijner is als ik een huisje krijg waar geen kat woont. Wel zo duidelijk voor iedereen. Scheelt weer een hoop staren.
Alleen oudere kinderen. Oh ja… kleine mensen (kinderen dus). Daar wil ik ook nog even eerlijk over zijn. Ik vind ze namelijk een beetje… lastig. Niet stom hoor! Maar gewoon spannend. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet doen. Ik wil wel snuffelen, maar tegelijk denk ik ook: “ehhh… wat ga jij doen?” Als kinderen dan druk zijn of onverwachte bewegingen maken, kan ik daar een beetje van schrikken. En hier bij DOA hebben ze dat natuurlijk even getest (met een pop hoor, geen echte mini-mens). Toen merkte ik dat ik soms een beetje met mijn bek dingen wil “uitproberen”. Ik pakte bijvoorbeeld even een handje vast. Niet hard en ik liet ook meteen los, maar ja… je wilt natuurlijk niet dat iemand daarvan schrikt. Ik zelf ook niet trouwens. En laten we eerlijk zijn: ik ben ook gewoon een grote, lompe jongen. Voor kleine kinderen ben ik al snel een soort omvallende kast met poten. Daarom denk ik dat het voor mij het fijnst is om in een huisje te wonen zonder kleine kinderen. Maar oudere kinderen? Vanaf een jaar of 12? Helemaal goed! Pubers zijn eigenlijk perfect. Die zijn lekker met hun eigen ding bezig en zo kan ik rustig leren hoe ik daarmee om moet gaan, zonder dat het meteen heel spannend wordt. Dus heb jij geen kleine kids, maar misschien wel een paar relaxte pubers in huis? Dan denk ik dat wij het prima met elkaar gaan vinden!
Nog leren. Oh ja… alleen thuisblijven. Daar moeten we het ook nog even over hebben. Eerlijk? Dat is nog niet echt mijn ding. Niet omdat ik het niet wil hoor, maar ik heb het gewoon nooit geleerd. Er was altijd wel iemand om me heen. Waren het niet mijn hondenvrienden, dan liep er wel ergens een mens rond. Alleen zijn… dat ken ik dus eigenlijk niet zo goed. Daarom is het belangrijk dat mijn nieuwe baasjes daar in het begin echt de tijd en het geduld voor hebben. Ik moet dit stap voor stap leren, rustig opbouwen, zodat ik begrijp dat alleen zijn ook oké is en dat je gewoon weer terugkomt. Als je dat niet rustig aanpakt, kan ik er een beetje onzeker van worden en misschien zelfs een klein beetje in paniek raken. En dat willen we natuurlijk voorkomen. Een andere hond in huis kan me daar misschien wel een beetje bij helpen, maar het belangrijkste is dat jij mij hierin begeleidt en begrijpt dat dit voor mij iets nieuws is. Dus heb jij geduld, tijd en zin om dit samen met mij te oefenen? Dan weet ik zeker dat ik het kan leren!
Rustige wijk. Oh ja… en mijn ideale huisje! Ik ben namelijk niet zo’n fan van de drukke stad. Alle drukte, geluiden, prikkels… pfoe, dat is voor mij echt een beetje te veel. Dan wordt elke wandeling al snel een spannend avontuur en daar word ik niet zo relaxed van. Een rustigere omgeving, zoals een buitenwijk, past veel beter bij mij. Gewoon lekker wandelen zonder al te veel gedoe heerlijk! Of je nou in een appartement woont of een eengezinswoning hebt, dat maakt mij eigenlijk niet zoveel uit. Zolang het maar fijn en rustig is natuurlijk. Wat wel belangrijk is trappen… nee dank je. Die snap ik echt niet. Ik heb dat nooit geleerd en ik vind het best wel eng. Dus een huis zonder trappen (of waar ik ze niet hoef te gebruiken) is voor mij echt een must. En eerlijk is eerlijk, met mijn 47 kilo is dat voor mijn lichaam ook gewoon een stuk beter. Verder ben ik eigenlijk helemaal niet zo moeilijk. Geef me een rustig plekje, een fijne wandeling en vooral veel gezelligheid… en ik ben helemaal gelukkig!
Ja, selectief. Andere honden buiten tegenkomen, dat is ook nog even een dingetje. Ik vind het namelijk best wel interessant hoor, andere honden! Ik wil ook eigenlijk wel kennismaken… maar tegelijkertijd vind ik het ook een beetje spannend. En tja, als ik iets spannend vind en niet zo goed weet wat ik moet doen… dan verzin ik zelf maar iets. Dus als een hond dan weer wegloopt, kan het gebeuren dat ik een soort gek “bijtje” doe richting z’n billen. Niet omdat ik onaardig ben! Echt niet. Het is meer dat ik denk: “ehhh… wacht! Wat gebeurt hier?!” en dan doe ik maar wat. Het goede nieuws? Ik kan het wél! Ik heb hier namelijk een gezellig hondenvriendinnetje en daar speel ik hartstikke leuk mee. Dus ergens snap ik het spelletje wel. Alleen buiten, aan de riem en met nieuwe honden is het gewoon nog een beetje spannend voor mij. Daarom zou ik het heel fijn vinden als mijn nieuwe baasjes een beetje ervaring hebben met honden zoals ik. Honden die niet meteen denken: “joehoe, kom we spelen!” maar eerst even moeten uitzoeken wat er allemaal gebeurt. Het lijkt me eigenlijk best chill om te leren dat ik andere honden ook gewoon kan negeren… en dat ik dan van jou een lekker snoepje krijg. Klinkt als een topdeal toch? Win-win!
Trekt. Wandelen aan de lijn! Daar moet ik ook even over vertellen. Rustig wandelen… tja, dat vind ik best een beetje moeilijk. In het begin ben ik helemaal enthousiast en wil ik overal tegelijk heen om te snuffelen. Maar dan… ja, dan merk ik toch dat sommige dingen ook best spannend zijn en dan kom ik weer een beetje bij je lopen. Alleen mijn nieuwsgierigheid wint meestal en voor je het weet ben ik weer druk bezig met snuffelen. Nu moet je weten… ik ben geen kleine snuffelhond. Ik weeg 47 kilo. Dus als ik besluit te gaan snuffelen, kan dat best een stevig rukje aan de lijn zijn. Ik sleur je eigenlijk een beetje mee, sorry alvast. Maar geen paniek! Neem je iets lekkers mee, dan ben ik zo weer bij je. En ik leer ook graag hoe ik dit gezellig samen kan doen, stap voor stap. Dus samen wandelen en dit trainen? Daar word ik heel blij van. Gezellig samen leren, dat is echt mijn ding!
Onbekend. Oh ja… Loslopen! Dat staat zeker op mijn wensenlijstje. Het idee alleen al klinkt heerlijk: lekker rennen, snuffelen, de wind door mijn oren… fantastisch! Maar ja, de uitvoering is nog even iets ingewikkelder. Ik ben natuurlijk niet zo’n held en als ik ineens iets engs zie of hoor, kan ik best een sprintje trekken. En eerlijk… ik weet nog helemaal niet wanneer ik überhaupt terug moet komen. Daarom is dit iets wat echt stap voor stap getraind moet worden. Eerst wennen aan mijn nieuwe baasjes, aan het huis, de buurt en alle geluiden. Pas daarna kan ik misschien leren hoe het allemaal werkt. Het is ook belangrijk dat mijn nieuwe baasjes begrijpen dat loslopen misschien nooit helemaal veilig kan zijn. Dus hier moeten ze rekening mee houden. Maar hé, dromen mag toch altijd?
