Ja, maar niet met iedere hond. Okee, eerlijk is eerlijk. Ik heb nooit echt met een andere hond samengewoond. Dus hoe dat precies werkt, samen een mand delen of speelgoed delen, dat moet ik nog even leren. Maar ik sta er wel voor open hoor! Als de klik er is, dan lijkt het me hartstikke leuk om een hondenmaatje te hebben. Samen snuffelen, samen chillen, misschien zelfs samen rennen achter… nou ja, mijn bal dus. Of… misschien een eigen bal? Of twee? Of… misschien is het veiliger als de ballen even opgeborgen worden tot we elkaars regels snappen. Geen misverstanden, geen drama. Gewoon duidelijkheid. Dus ja, met de juiste hondenvriend en een beetje geduld van onze baasjes, zie ik een gedeeld hondenleven best zitten!
Ja, mits kat honden gewend is. Dat had ik dus echt niet zien aankomen toen ik bij DOA binnenwandelde. Ik dacht! Hondenhokken, ballen, brokjes… maar katten? Maar goed, ik ben niet van het dramatische type, dus ik bleef netjes. Deur op een kiertje, even snuffelen, “Oh, jij bent het”. Geen geblaf, geen gespring gewoon kalm en beleefd. Dus ja, ik zou best bij een kat kunnen wonen. Maar dan wel eentje die honden gewend is. Geen stress, geen paniek, gewoon relaxed samenwonen. Natuurlijk moeten mijn nieuwe baasjes mij wel een beetje helpen leren hoe dat gaat, zo’n interspecies roommate-situatie. Ik ben geen expert (nog niet), maar ik wil het best proberen. En wie weet misschien worden we wel dikke vrienden. Of in elk geval beleefd buren.
Alleen oudere kinderen. Ik heb niks tegen kinderen hoor, laat dat duidelijk zijn. Ze ruiken vaak naar koekjes en kruimels! Dus ik ben fan. Maar van al die koekjes en kruimels krijg ik weer flinke jeuk… Daarnaast ben ik geen jonge spring-in-’t-veld meer. Geen pup die overal tegenaan stuitert. Ik hou van een beetje rust en regelmaat. Daarom zoek ik een huisje zonder hele kleine kinderen. Onder de 10 jaar wordt me gewoon een tikkie te druk. Rennen, gillen, trekken aan m’n oren (per ongeluk natuurlijk). Daar word ik niet blij van. Kinderen vanaf een jaar of 12? Geen probleem! Die begrijpen mij vaak een stuk beter. En als ze me dan ook nog een bal willen gooien. Ja, dan zijn we helemaal beste maatjes. Dus: kindvriendelijk? Zeker! Maar graag met wat rust en respect voor deze senior-snuffelaar.
Nog leren. Oké, dit is nog niet helemaal mijn specialiteit. Ik ben nou eenmaal liever bij mensen in de buurt. Lekker samen zijn, beetje snuffelen, knuffel hier, balletje daar, je snapt het! Je kunt niet altijd bij me blijven, al zou ik dat best leuk vinden. Dus ik snap dat ik het alleen thuis blijven moet leren. En weet je wat? Ik sta er open voor. Ik ben leergierig. Geef me even de tijd om te wennen aan mijn nieuwe huis, mijn nieuwe geluiden, geurtjes, jouw routine… en daarna gaan we aan de slag. Rustig opbouwen, stapje voor stapje. En af en toe een beloning voor goed gedrag (hint: ik werk graag voor brokjes). Dan komt het vast helemaal goed. Dus nee, ik ben er nog niet! Maar ik wil het wel leren. En met jouw hulp? Nou, dan ben ik straks gewoon de kampioen in “even alleen chillen tot je terug bent”.
Rustige wijk. Of het nou een groen dorp is, een rustige buitenwijk of zelfs een gezellig hutje op de hei. Ik vind het allemaal prima. Zolang er maar plek is voor mijn neus om te snuffelen, een bal om achteraan te rennen en een fijne mand om in weg te dromen, ben ik tevreden. Maar midden in de stad, nee dank je. Al dat lawaai, drukke straten, sirenes, schreeuwende mensen, rollende koffers, veel te veel gedoe voor deze gevoelige Beagle-oren. Daar word ik zenuwachtig van en dan voel ik me gewoon niet op mijn gemak. Een huisje buiten de stad, graag. Dan ben ik op mijn gelukkigst.
Ja, selectief. Ik ben best sociaal hoor. Als ik een andere hond tegenkom, ga ik meestal even netjes snuffelen dat hoort zo, vind ik. Soms wil ik even duidelijk maken dat ik óók nog het mannetje ben, maar dat is gewoon wat gebrom en borst vooruit, niks geks. Als het klikt, speel ik ook graag even. Een beetje rennen, een speelse stoot met de poot. Dat soort dingen. Maar ik ben ook weer niet zo’n type dat in een groepje wil hangen of continu wil ravotten. Na het kennismaken doe ik weer lekker mijn eigen ding. Snuffelen, wandelen, bal zoeken… je kent me inmiddels. Dus ja, sociaal? Zeker! Maar altijd op mijn eigen Beagle-manier.
Loopt netjes mee. Echt hoor, je hoeft je geen zorgen te maken. Ik loop keurig met je mee aan de lijn, maar soms kan ik best even trekken en vergis je dan niet dat ik echt sterk ben! Soms ruik ik natuurlijk iets spannends hallo, ik ben nog steeds een Beagle! Maar dan snuffel ik even en loop ik daarna weer gewoon verder. Geen rare fratsen dus. Gewoon een gezellige wandelbuddy met vier poten en een werkneus.
Onbekend. Kijk, ik wil echt wel luisteren hoor. Maar als mijn neus eenmaal een spannend spoor heeft gevonden, dan gaan m’n oren gewoon automatisch uit. Fabrieksfoutje, denk ik. Of gewoon het Beagle-DNA. Dus als je me los laat lopen, moet je wel weten waar je aan begint. Soms kom ik netjes terug, maar áls ik iets ruik, dan ben ik even in mijn eigen wereld. Dan ben ik “op missie” en dan hoor ik gewoon niks meer. Neus op de grond = oren dicht. Zo simpel is het. Ik beloof m’n best te doen, maar loslopen? Dat is iets voor gevorderden. En met een lange lijn blijft iedereen een stuk relaxter. Vooral jij.
