Ja, Ik zou het geweldig vinden als er bij mijn nieuwe baasjes al een hond woont! Echt waar ik zie het helemaal voor me. Ik kom binnen als een soort mini‑windhond‑tornado en die andere hond denkt waarschijnlijk: Oh nee wat komt hier binnen, maar dan worden we vrienden en dan kunnen we samen spelen en samen rennen en samen ontdekken hoe leuk het leven is. Maar ik moet wel nog even leren hoe je samenwoont hoor! Want ik ben dat niet gewend. Ik weet nog niet precies wat wel en niet mag en ik weet nog niet dat je niet elkaars eten mag opeten en dat je niet op de ander moet springen als die net wakker wordt en dat sommige honden soms gewoon even rust willen. Gelukkig doen ze bij DOA altijd eerst even kijken of we een match zijn. Dat is heel handig want dan kunnen we samen kijken of ik en de andere hond elkaar leuk vinden. En of we niet meteen ruzie maken over wie de beste plek op de bank krijgt.
Ja, aanleren. Ik heb nog nooit katten ontmoet. Ik weet alleen dat ze snorharen hebben en dat ze soms kijken alsof ze de baas zijn van het universum. Maar verder weet ik helemaal niks, dus ik wil ze graag ontmoeten. Maar dan wel met duidelijke regels want ik ben een pup en als ik enthousiast ben vergeet ik soms dat ik niet overal bovenop mag springen. Het is wel handig dat iemand mij even voorstelt aan de kat. Je kan bijvoorbeeld zeggen; ‘dit is Git en die probeert niet gelijk op je te springen.’ En dan is het goed dat ik ook een kleine uitleg krijg. Je mag niet haar eten opeten. Je mag niet haar staart als speelgoed gebruiken en je moet rustig blijven als ze zegt dat ze even geen zin heeft in jouw puppy‑energie. Want katten zijn soms een beetje… nou ja… anders dan honden. Dus ja ik heb nog nooit een kat ontmoet maar ik wil het graag proberen met duidelijke regels en een beetje begeleiding dan komt het vast helemaal goed.
Kinderen die honden gewend zijn. GEWELDIG!!! Echt fantastisch ik zie een kind en mijn hersens gaan meteen: SPEELMAATJE, SPEELMAATJE, HALLOOOO hier ben ik! En dan ren ik erop af alsof ik een raket ben die net gelanceerd is. Ik heb geen rem en geen pauzeknop. Ook heb ik soort van alleen een turbo‑knop die altijd aan staat. Dus ja kinderen zijn leuk heel leuk misschien wel té leuk.
Maar… en dit is even serieus hoor… mijn nieuwe baasjes moeten wel goed nadenken of ze een pup zoals ik kunnen opvoeden terwijl er ook een jong kindje rondloopt dat óók alle aandacht nodig heeft. Want ik ben nog klein en ik moet nog heel veel leren en dat kost tijd echt veel tijd. En jonge kinderen kosten ook tijd en dan wordt het soms een soort circus waar iedereen tegelijk iets nodig heeft en niemand genoeg handen heeft om alles te doen.
Het is dus niet dat ik niet met jonge kinderen kan samenwonen hoor. Ik vind ze geweldig ik ben alleen een beetje… intens. Ja dat is het woord intens. En als er een heel jong kindje is dat ook veel begeleiding nodig heeft dan is er misschien gewoon niet genoeg tijd voor ons allebei.
Daarom zoek ik liever een huisje waar oudere kinderen wonen. Kinderen die al een beetje snappen dat ik soms te enthousiast ben en dat ik nog moet leren hoe je rustig blijft. Ow en dat je niet op iedereen moet springen en dat je niet elke sok moet meenemen alsof het een schat is.
Nog leren. Ik ben dus nog nooit helemaal alleen thuis geweest, echt nog nooit niet één minuut niet één seconde. Er was altijd wel iemand in de buurt bij mijn pleeggezin. En dat vond ik heerlijk want ik ben een soort levende schaduw die overal achteraanloopt alsof ik een persoonlijke assistent ben maar dan met lange poten en nul concentratie. Maar ja… ik moet het natuurlijk wel leren hè dat alleen zijn, dat hoort erbij. Dus mijn nieuwe baasjes moeten hier echt mee aan de slag. Ik zie het al helemaal voor me hoor we beginnen heel klein echt mini‑klein stapjes. Jij loopt even naar de gang ik denk eerst ‘oh waar ga je heen waarom ga je weg’. Maar dan kom je weer terug en zo leer ik langzaam dat je gewoon weer terugkomt en niet stiekem zonder mij naar een feestje gaat. Dat ik best even kan chillen zonder dat ik op je schoot lig of naast je loop of op je voeten sta. Dus ja mijn nieuwe baasjes moeten hier echt mee aan de slag. Maar als ze dat doen dan komt het helemaal goed.
Kan overal wonen. Ik woon nu in de stad. Ja echt gewoon midden in de drukte, in een mooi appartement met lift. En dat gaat prima hoor. Ik stap die lift in alsof het een magische doos is die mij naar knuffels, speeltijd of eten brengt. Ik vind het helemaal geweldig en ben totaal niet onder de indruk van al die stadsgeluiden. En ik heb nog iets héél handigs geleerd bij mijn pleeggezin namelijk… tromgeroffel… ik kan op het balkon plassen en poepen ja echt waar. Ik ben een soort balkon‑expert geworden want soms moet een pup gewoon NU plassen. En dan is het best handig dat je niet eerst drie trappen af hoeft of op de lift hoeft te wachten. Maar als jij nou ergens woont met natuur om je heen ooohhh dan zie ik mezelf al helemaal gaan hoor. Ik ren dan door het gras als een mini‑windhond‑raket! Ik snuffel aan alles en moet natuurlijk alles ontdekken. Maar het kan gebeuren dat ik zo blij ben even vergeet dat ik eigenlijk moest luisteren. Ik ben tenslotte een pup en pups hebben soms andere prioriteiten. Zoals rennen, rennen, rennen en dan nog een beetje rennen.
Ik ben dus echt totaal niet kieskeurig! Appartement? Prima, huisje met tuin? Geweldig, boerderij? Fantastisch, kasteel? Ook goed. Ik ben zo flexibel als een elastiekje.
Ja, Ik ben dus buiten een soort sociale tornado die elke hond ziet als een potentiële beste vriend. Zelfs honden die mij aankijken alsof ze denken! Meisje doe rustig ik ben 12 en ik wil gewoon plassen. Maar nee hoor ik sta al klaar met mijn hele lijf in speel‑modus. Want ik vind iedereen leuk en ik wil met iedereen spelen en ik denk dat iedereen dat ook wil! Daarom moeten mijn nieuwe baasjes mij leren dat dit niet altijd kan. En dat doorlopen soms ook prima is. Dat niet elke hond zin heeft in een puppy‑aanval dat sommige honden gewoon even hun eigen ding doen en dat ik dan niet teleurgesteld moet zijn of moet proberen om toch nog een spelletje te starten.
Nog leren. Ik ben soms een soort mini‑windhond‑stofzuiger die ineens iets ruikt of iets ziet en dan denk ik; DAAR MOET IK HEEN NU METEEN! En dan ga ik gewoon. Ik vergeet dan dat ik nog aan de riem zit en daar nog iemand aan vast zit. Maar ja ik ben nog maar 15 weken en mijn hersens zijn soms sneller dan mijn poten en mijn poten zijn sneller dan mijn verstand.
Ik kan ook al héél goed rustig lopen hoor echt waar. Alleen soms vergeet ik het gewoon. Vooral omdat de wereld zo leuk is en zo vol geurtjes en geluiden en dingen die ik nog nooit heb gezien en dan gaat mijn hele lijf in turbo‑stand en dan denkt de riem: succes ermee. Mijn nieuwe baasjes moeten hier dus even mee aan de slag want ik moet leren dat je niet altijd overal meteen heen kunt. Dat je soms gewoon moet wandelen alsof je een keurige dame bent en niet een stuiterende pup die denkt dat elke grasspriet een avontuur is. Ik leer snel ik wil graag leren en ik vind het leuk om te oefenen.
Ja, op termijn. Ik droom ervan om lekker los te kunnen lopen! Als een echte mini‑windhond‑raket ben ik dan overal tegelijk. Ik ga links, rechts, achter blaadjes aan, ga achterna met wat ik daar allemaal ruik. Als een soort slanke zigzag‑machine die de hele wereld wil ontdekken. Maar… ik moet dat natuurlijk nog leren hè. Want loslopen is niet gewoon “Git gaat rennen en iedereen hoopt dat ze terugkomt”. Nee, nee, dat moet geoefend worden. Dat moet rustig opgebouwd worden en daar moeten afspraken over gemaakt worden. Want ik ben slim maar ook een beetje impulsief en soms vergeet ik dat ik eigenlijk terug moest komen. Maar omdat ik ineens een grasspriet zie die heel interessant is was ik dat weer even vergeten. Dus mijn nieuwe baasjes moeten mij helpen om te leren hoe dat werkt dat terugkomen. Dat is heel belangrijk want anders ren ik gewoon vrolijk door alsof ik een marathon doe zonder dat iemand dat heeft gevraagd. Ik moet leren dat als jij roept “Git!” dat ik denk: oh ja dat ben ik! Ik kom eraan.
