Nee, Andere honden… die zijn eigenlijk niet zo mijn ding. Ik ben dat nooit echt gewend geweest en daardoor weet ik vaak niet goed wat ik met ze aan moet. Bij DOA hebben ze wel eens gekeken of ik misschien een leuk vriendje zou willen om mee te spelen. In het begin leek dat even oké, maar eigenlijk voelde het voor mij helemaal niet fijn. Ik was vooral bezig met zoeken naar redenen waarom het niet zou klikken, in plaats van dat ik kon ontspannen. Dat kostte me veel spanning, en dat vond niemand prettig. Ik zelf al helemaal niet. Daarom hebben we samen besloten dat het voor mij het allerbeste is om op zoek te gaan naar een eigen huisje, waar ik niet hoef te delen en waar alle aandacht gewoon voor mij is. En eerlijk? Dat lijkt mij eigenlijk heel fijn. Gewoon mijn eigen mensen, mijn eigen plekje, en rust. Dan kan ik helemaal mezelf zijn.
Nee, Misschien denk je nu dat ik best veel dingen spannend vind… en dat snap ik. Maar ik wil je toch ook dit eerlijk vertellen. Katten zijn ook niet echt mijn ding. Dat komt niet omdat ik niet lief ben, maar omdat ik ze nooit op een fijne manier heb leren kennen. Buiten kan ik ze prima negeren, daar loop ik gewoon aan voorbij. Maar samen in één huis wonen met een kat zou voor mij te veel spanning geven. Ik voel me het prettigst in een huisje zonder katten, waar ik gewoon rustig kan zijn en niet steeds hoef op te letten. Dan kan ik al mijn energie steken in lief zijn voor mijn mensen want dát kan ik heel goed, echt waar.
Alleen oudere kinderen. Kinderen zijn voor mij best lastig. Vooral nu ik nog maar één oogje heb, kan ik sommige dingen minder goed inschatten en schrik ik sneller. Kleine kinderen zijn vaak heel lief, maar ook onvoorspelbaar: ze rennen, gillen en willen soms zomaar aaien. Dat vind ik heel spannend en daar word ik onzeker van. Daarom voel ik me het fijnst in een huisje zonder kleine kinderen. Een rustig thuis waar ik niet hoef te schrikken. Pubers, zo vanaf een jaar of 16, zouden misschien nog wel kunnen. Die zijn meestal wat rustiger en hebben hun eigen leven. Dat vind ik eigenlijk best prettig. Maar een huis zonder kinderen is voor mij helemaal ideaal. En misschien is het ook goed om eerlijk te zeggen: als mijn nieuwe baasjes nog plannen hebben om aan kinderen te beginnen, dan ben ik waarschijnlijk niet het beste maatje voor dat toekomstplaatje. Ik gun mezelf graag een plek waar ik gewoon kan blijven zoals ik ben, zonder grote veranderingen.
Nog leren. Ik ben eigenlijk nooit echt alleen thuis geweest. Dat is nieuw en soms best een beetje spannend voor mij. Nu woon ik in een pleeggezin en daar oefenen we stapje voor stapje hoe dat gaat. Even iemand die wegloopt, dan weer terugkomt… zodat ik leer dat ik niet in paniek hoef te raken als mijn mensen er even niet zijn. Ik doe heel erg mijn best en het gaat steeds een beetje beter. Wat mij zou helpen, is dat mijn nieuwe baasjes hier ook rustig de tijd voor nemen. Niet haasten, maar samen opbouwen, in mijn tempo. Dan weet ik zeker dat het helemaal goed kan komen. Als je me dat vertrouwen en die tijd wilt geven, beloof ik dat ik alles zal doen om het te leren.
Rustige wijk. Een grote, drukke stad past niet zo goed bij mij. Dat is gewoon allemaal net wat te veel. Een hutje op de hei hoeft echt niet hoor. Maar ik zou het heel fijn vinden om te wonen op een plek waar je niet meteen in de drukte staat zodra de deur opengaat. Een rustige wijk of een dorp lijkt me heerlijk. Waar we samen een fijne wandeling kunnen maken langs het gras of misschien wel het water, zonder haast en zonder al te veel prikkels. Dan kan ik ontspannen, rustig om me heen kijken en gewoon genieten van het samen zijn. Zo’n plekje zou voor mij echt voelen als thuiskomen.
Nee, negeert andere honden. Buiten ben ik niet sociaal naar andere honden. Dat klinkt misschien een beetje streng, maar ik heb er gewoon geen behoefte aan. Aan de lijn kan ik andere honden prima negeren, daar heb ik geen moeite mee. Maar een losloopveld is echt niets voor mij. De honden die daar rondrennen weten vaak niet zo goed wanneer ze een ander met rust moeten laten… en dat vind ik heel vervelend. Ik voel me veel fijner als ik samen met mijn baasje gewoon de andere kant op kan lopen. Rustig wandelen, zonder hondendrukte om me heen. Gewoon wij twee, samen onderweg. Dat geeft mij ontspanning en vertrouwen en dat is voor mij het allerbelangrijkste.
Loopt netjes mee. Ik loop heel netjes aan de lijn, hoor. Getrek? Dat hoeft echt niet, dat is meer iets voor jonge honden. Soms wil ik natuurlijk even ergens snuffelen, dat kan ik echt niet laten, maar verder loop ik rustig met je mee, stap voor stap. Samen wandelen gaat dus eigenlijk heel ontspannen, en dat vind ik zelf ook heel fijn.
Nee, Ik vind het idee van loslopen eigenlijk heel fijn klinken. Maar omdat ik nog maar één oogje heb, kan ik niet altijd alles goed inschatten. Afstanden, bewegingen… soms is dat net wat lastiger voor mij. Daarom is het belangrijk dat mijn nieuwe baasjes daar rekening mee houden en me hier rustig bij helpen. Loslopen zal eerst goed geoefend en getraind moeten worden. Ik moet nog leren wanneer ik terug mag komen en dat het veilig is om weer bij mijn mensen te zijn. Dat kost tijd, geduld en vertrouwen en dat heb ik gelukkig genoeg in me. Als we dat samen rustig opbouwen, dan weet ik zeker dat het goed kan komen. En anders vind ik het helemaal niet erg om gewoon lekker aan de lijn te blijven.
