Nee, Nee, andere honden zijn eigenlijk niet zo mijn ding. Ik ben dat nooit echt gewend geweest en daardoor weet ik vaak niet goed wat ik met ze aan moet. Bij DOA hebben ze wel eens gekeken of ik misschien een leuk vriendje zou willen om mee te spelen. In het begin leek dat even goed te gaan, maar eigenlijk voelde het voor mij niet prettig. Ik was vooral bezig met zoeken naar redenen waarom het niet zou klikken, in plaats van dat ik kon ontspannen. Dat gaf me veel spanning, en dat was voor niemand fijn. Voor mij al helemaal niet.
Daarom hebben we samen besloten dat het voor mij het allerbeste is om op zoek te gaan naar een eigen huisje, waar ik niets hoef te delen en waar alle aandacht gewoon voor mij is. En eerlijk? Dat lijkt mij eigenlijk heel fijn. Gewoon mijn eigen mensen, mijn eigen plekje en rust. Dan kan ik helemaal mezelf zijn.
Nee, Nee, misschien denk je nu dat ik best veel dingen spannend vind… en dat klopt ook een beetje. Toch wil ik dit eerlijk vertellen: katten zijn ook niet echt mijn ding. Niet omdat ik niet lief ben, maar omdat ik ze nooit op een fijne manier heb leren kennen. Buiten kan ik ze prima negeren, dan loop ik er gewoon rustig aan voorbij. Maar samen in één huis wonen met een kat zou mij te veel spanning geven.
Ik voel me het prettigst in een huisje zonder katten, waar ik gewoon rustig kan zijn en niet steeds hoef op te letten. Dan kan ik al mijn energie steken in lief zijn voor mijn mensen, want dát kan ik heel goed. Echt waar.
Alleen oudere kinderen. Kinderen zijn voor mij best lastig. Vooral nu ik nog maar één oogje heb, kan ik sommige dingen minder goed inschatten en schrik ik sneller. Kleine kinderen zijn vaak heel lief, maar ook onvoorspelbaar: ze rennen, gillen en willen soms zomaar aaien. Dat vind ik heel spannend en daar word ik onzeker van. Daarom voel ik me het fijnst in een huisje zonder kleine kinderen. Een rustig thuis waar ik niet hoef te schrikken. Pubers, zo vanaf een jaar of 16, zouden misschien nog wel kunnen. Die zijn meestal wat rustiger en hebben hun eigen leven. Dat vind ik eigenlijk best prettig. Maar een huis zonder kinderen is voor mij helemaal ideaal. En misschien is het ook goed om eerlijk te zeggen: als mijn nieuwe baasjes nog plannen hebben om aan kinderen te beginnen, dan ben ik waarschijnlijk niet het beste maatje voor dat toekomstplaatje. Ik gun mezelf graag een plek waar ik gewoon kan blijven zoals ik ben, zonder grote veranderingen.
Nog leren. In mijn pleeggezin kan ik goed een dagdeel alleen zijn. Dan doe ik wat ik het allerliefste doe: slapen. En uitslapen kan ik ook als de beste. Geef mij een zacht plekje en wat rust, en ik ben tevreden. Als je dan weer thuiskomt, gaan we natuurlijk uitgebreid knuffelen.
Wat mij zou helpen, is dat mijn nieuwe baasjes dit ook rustig met mij opbouwen. Niet haasten, maar samen oefenen, in mijn tempo. Dan weet ik zeker dat het helemaal goed kan komen. Als je me dat vertrouwen en die tijd geeft, beloof ik dat ik mijn best zal doen om het te leren.
Rustige wijk. Bij voorkeur een rustige wijk. Een grote, drukke stad past niet zo goed bij mij; dat is gewoon net wat te veel. Een hutje op de hei hoeft echt niet hoor. Maar ik zou het heel fijn vinden om te wonen op een plek waar je niet meteen in de drukte staat zodra de deur opengaat.
Een rustige wijk of een dorp lijkt me heerlijk. Waar we samen een fijne wandeling kunnen maken langs het gras of misschien wel het water, zonder haast en zonder al te veel prikkels. Dan kan ik ontspannen om me heen kijken en gewoon genieten van het samen zijn. Zo’n plekje zou voor mij echt voelen als thuiskomen.
Nee, negeert andere honden. Buiten negeer ik andere honden. Dat klinkt misschien een beetje streng, maar ik heb er gewoon geen behoefte aan. Een losloopveld is echt niets voor mij. De honden die daar rondrennen weten vaak niet goed wanneer ze een ander met rust moeten laten… en dat vind ik heel vervelend.
Ik voel me veel fijner als ik samen met mijn baasje gewoon de andere kant op kan lopen. Rustig wandelen, zonder hondendrukte om ons heen. Gewoon wij twee, samen onderweg. Dat geeft mij ontspanning en vertrouwen en dat is voor mij het allerbelangrijkste.
Loopt netjes mee. Ik loop heel netjes aan de lijn, hoor. Getrek? Dat hoeft echt niet, dat is meer iets voor jonge honden. Soms wil ik natuurlijk even ergens snuffelen, dat kan ik echt niet laten, maar verder loop ik rustig met je mee, stap voor stap. Samen wandelen gaat dus eigenlijk heel ontspannen, en dat vind ik zelf ook heel fijn.
Nee, Nee, ook omdat ik nog maar één oogje heb, kan ik niet altijd alles goed inschatten. Afstanden en bewegingen zijn soms net wat lastiger voor mij. Daarom is het belangrijk dat mijn nieuwe baasjes daar rekening mee houden en me hier rustig bij begeleiden.
Loslopen zal eerst goed geoefend en getraind moeten worden. Ik moet nog leren wanneer ik terug mag komen en dat het veilig is om weer bij mijn mensen te zijn. Dat kost tijd, geduld en vertrouwen en dat heb ik gelukkig genoeg in me. Als we dat samen rustig opbouwen, weet ik zeker dat het goed kan komen. En anders vind ik het helemaal niet erg om gewoon lekker aan de lijn te blijven.
