Ja, maar niet met iedere hond. Hier bij DOA zit ik niet helemaal alleen hoor. Ik zit hier samen met mijn allerbeste vriendje: Spooky! Wij kennen elkaar al héél lang en zijn echt maatjes. Zo’n duo dat samen stiekem plannen maakt en elkaar begrijpt zonder woorden. We spelen samen, we chillen samen en soms doen we alsof we heel serieus zijn… maar meestal niet. Dus… ben jij toevallig op zoek naar twee honden? Dan heb je met ons meteen een kant-en-klaar dreamteam in huis! Twee blije staarten, dubbele knuffels en gegarandeerd veel speelplezier. Maar hé, heb je al een eigen hond thuis? Ook geen probleem! Ik weet hoe het is om samen te wonen met een andere hond. Dat kan ik gewoon. Natuurlijk moeten we wel even kijken of er een klik is even snuffelen, elkaar aankijken, misschien samen een rondje wandelen. Maar als die klik er is? Dan is het feest!
De hele dag lekker samen spelen, rennen, dollen en daarna tevreden uitrusten. Meer zielen, meer vreugd… en vooral: meer pootjes om mee te spelen!
Nee, Wat een avontuur was dit! Laatst maakte ik kennis met… katten. Maar eerst moest ik met de trap omhoog – en dat had ik nog nooit gedaan! Even twijfelen hoor. Naar boven kijken. Naar mijn verzorgster kijken. Nog eens naar boven. Moet dat echt? Maar ik deed het. Rustig, stap voor stap. Van buiten heel stoer, van binnen voelde het als bergbeklimmen.
Terug gingen we met de lift. Instappen? Prima. Maar toen de vloer begon te bewegen zonder dat ik rende… ben ik toch maar even gaan liggen. Dat voelde veiliger. Wat een gek ding!
En toen de katten. Twee stuks. Ze keken me zó strak aan. Ik wist niet goed wat ik moest doen. Achter ze aan? Wegrennen? Bevriezen? Gelukkig mochten we daarna weer weg. Opluchting!
Eerlijk? Ik zoek niet per se een huisje met een kat. Tenzij die al héél erg aan honden gewend is. Want als een kat ineens gaat rennen… tja… dan vind ik erachteraan gaan misschien toch wel heel erg leuk.
Alleen oudere kinderen. Oké… dit vind ik een beetje spannend om te zeggen. Kleine kindjes vind ik namelijk best spannend. Niet hun schuld hoor! Maar als ze ineens hard op me af rennen met zwaaiende armpjes en enthousiaste geluidjes, dan raakt mijn hoofd een beetje in paniek. Mijn pootjes willen dan vooral weg… of ik probeer mezelf heel klein te maken.
Daarom zoeken mijn verzorgers en ik een huisje zonder hele jonge kinderen. Daar voel ik me gewoon prettiger bij. Oudere kinderen, vanaf ongeveer 12 jaar, zouden misschien wél kunnen. Die zijn vaak rustiger en begrijpen beter hoe je met een hond omgaat.
Wel zou ik het fijn vinden om elkaar eerst rustig te ontmoeten bij DOA. Even kennismaken, snuffelen en wennen. Als ik je al een keertje heb gezien, voel ik me daarna veel zekerder.
Ik heb gewoon wat rust en duidelijkheid nodig… en dan krijg je een heleboel liefde van mij terug.
Nog leren. Oké… alleen thuis zijn is wel een dingetje. Dat was ik eigenlijk nooit echt gewend. Ik had altijd mijn beste vriendje om me heen, en hier bij DOA is er ook bijna altijd iemand in de buurt. Echt helemaal alleen? Dat ken ik dus niet zo goed.
In mijn nieuwe huisje moet dat daarom rustig worden opgebouwd. Stapje voor stapje, zodat ik leer dat “ik ben zo terug” ook écht betekent dat je terugkomt.
Pro-tip van Boo: eerst samen lekker naar buiten. Wandelen, rennen, snuffelen — energie kwijt! Want als ik me verveel, krijg ik ideeën. Over kussens. Schoenen. Misschien planten. Maar ben ik moe en tevreden? Dan slaap ik gewoon tot je weer thuis bent. Met wat geduld en oefening komt dat helemaal goed. Ik ben slim genoeg en voor mijn nieuwe lievelingsmens doe ik natuurlijk extra mijn best.
Rustige wijk. Kleine appartementen met veel trappen en drukte in de buurt is niets voor mij. Ik woon liever meer in een rustige en groene omgeving, waar wij heerlijke wandelingetjes kunnen maken.
Ja, Ik ben eigenlijk best sociaal! Als ik een andere hond zie, denk ik meestal: “Hé hallo, wie ben jij?” Natuurlijk kijk ik eerst even wat voor type het is. Druk? Rustig? Stoer? Dus we doen netjes een kennismakingsrondje: neus aan, even snuffelen, professioneel geregeld.
Meestal gaat dat hartstikke goed. Ik ben gewend om een hondenmaatje te hebben, dus ik weet hoe leuk samen spelen en rennen is.
Maar net als bij mensen moet er wel een klik zijn. Is die er niet? Ook prima. Dan lopen we gewoon netjes door. Geen gedoe.
Ik ben dus geen moeilijke dame, gewoon sociaal en duidelijk.
Trekt. Oké, eerlijk is eerlijk: aan het begin van een wandeling ben ik héél enthousiast. Denk: “WOOHOO BUITEN NU NU NU!” Mijn neus ruikt alles tegelijk en de lijn voelt even meer als een suggestie dan als een afspraak. Dus ja… ik kan in het begin wat trekken.
Maar goed nieuws: na een paar minuutjes is dat meestal alweer voorbij. Dan is mijn eerste enthousiasme eruit en loop ik eigenlijk best netjes met je mee. Gewoon gezellig samen op pad.
Zie het als een gratis warming-up aan het begin van elke wandeling. Daarna krijg je de relaxte versie van mij en die is minstens zo gezellig.
Ja, op termijn. Weet je wat mij nou écht fantastisch lijkt? Loslopen. Gewoon… rennen. Wind door mijn haren. Oren die wapperen. Snuffelen waar ik wil. Spelen met andere honden. Misschien even bij de schaapjes kijken van een afstandje. En eerlijk? Als er een kat wegrent of er ligt ergens een bijzonder interessante konijnenkeutel… tja… mijn nieuwsgierige neus wil dat natuurlijk onderzoeken. Pure wetenschap.
Maar… (hier komt het serieuze stukje). Terugkomen als je me roept? Dat is nog niet mijn sterkste vak. Ik hoor je waarschijnlijk wel. Ik denk ook: “Oh ja, ik moet daarheen.” Maar mijn pootjes denken soms: “Nog éééén rondje dan!” En dat is natuurlijk wel heel belangrijk voordat ik echt los mag. Veiligheid eerst! Dus het zou super zijn om samen eerst goed te oefenen met terugkomen. Stap voor stap. Misschien met een lange lijn, veel beloningen, veel oefenen. En als ik dat onder de knie heb. Dan kunnen we samen werken aan mijn grote losloop-droom. Ik ben slim genoeg om het te leren. Ik moet alleen even snappen dat terugkomen óók leuk is. Misschien zelfs leuker dan konijnenkeutels. Maar geef mij de tijd en de training. En dan ren ik straks niet alleen weg… maar ook met volle snelheid weer terug naar jou.
