Vrijwilliger Tilly
‘Ik vind het zo mooi om te zien dat een kat je langzaamaan gaat vertrouwen, zich veilig voelt en daardoor lekkerder in zijn vel komt te zitten.’
Tilly is misschien wel de oudste vrijwilliger bij DOA dierenasiel. Toen zij met pensioen ging, was ze niet van plan om stil te gaan zitten. Zo’n veertien jaar geleden kwam zij via de Dakloze Dierenkrant in aanraking met DOA. ‘Er stond een verhaal in over een ‘socialiseerder’, iemand die bange katten helpt om minder bang te worden, met een oproep voor nieuwe vrijwilligers. Ik ben een echt kattenmens en wilde me daar graag voor inzetten.’ Zo begon ze met één ochtend per week, maar dat werden al snel twee ochtenden omdat het zo goed beviel. Met de andere socialiseerder die haar in het vak inwijdde, raakte ze snel bevriend. Maar er waren meer socialiseerders nodig!
Omdat in die tijd eigenlijk niemand zich speciaal richtte op het werven van nieuwe vrijwilligers voor het socialiseren van de vele schuwe en boze katten in het asiel, nam zij deze taak op zich. ‘Ik hield enorm veel kennismakingsgesprekken en werkte mensen in. Zo werd er een heel socialisatie-team gevormd dat ik ruim vijf jaar begeleidde. Het contact met al die mensen vond ik altijd zo bijzonder! Allemaal vrijwilligers met verschillende leeftijden en achtergronden. Maar allemaal met zo veel liefde voor dieren! Het werven, inwerken en coördineren van vrijwilligers is nu bij DOA veel professioneler geregeld, maar ik heb dat al die jaren met veel plezier gedaan.’
Voor haar draait het vrijwilligerswerk vooral om de katten die het moeilijk hebben. Als er katten van de straat of van een overleden eigenaar komen, is het een enorme overgang om ineens in het asiel te zitten. Sommige katten zijn dan heel bang. ‘Als socialiseerder probeer ik om stap voor stap hun vertrouwen terug te winnen. Daar is heel veel geduld voor nodig, want de kat bepaalt wat hij wil en hoe lang dat proces duurt. Soms gaat dat in twee keer, soms duurt dat veel langer. Met wat snoepjes en rustige aandacht krijg je ze dan om. Juist dat maakt het werk zo bijzonder. Ik ben zelf vaak helemaal niet zo geduldig, maar met katten werken is een soort meditatie. Je bent heel gericht bezig met dat contact. Ik vind het zo mooi om te zien dat een kat je langzaamaan gaat vertrouwen, zich veilig voelt en daardoor lekkerder in zijn vel komt te zitten.’
Voor een dier het verschil maken is precies waarom ze dit werk doet. ‘Het vrijwilligerswerk is belangrijk voor mij omdat ik iets wil doen aan dierenleed. Bij DOA wordt er zoveel ingezet voor de asieldieren, dat vind ik bijzonder. Oude, dove en zieke dieren worden geholpen en gaan een nieuw leven tegemoet.’ Zelf ziet ze haar bijdrage bescheiden. ‘Om daar een heel klein steentje aan bij te dragen en het leven van een kat een beetje beter te maken, vind ik fijn.’
Na al die jaren is haar motivatie nog steeds dezelfde als toen ze die oproep in de Dakloze Dierenkrant las. Een kat die weer vertrouwen krijgt, daar doet ze het voor.