Ja, maar niet met iedere hond. En dan wil ik ook nog iets vertellen over samenwonen met een andere hond. Ik heb dat namelijk nog nooit écht gedaan. Andere honden vind ik hartstikke leuk hoor. Ik speel graag, ik snuffel graag, ik vind het gezellig om samen op pad te gaan. Maar samenwonen… dat is natuurlijk wel meteen een grote stap. Best heftig ook, als je het nog nooit hebt gedaan. Maar ik sta er wél voor open. Als mijn nieuwe baasjes me willen helpen, dan kan ik dat zeker leren. Ik moet dan natuurlijk wel even weten wat mijn eigen slaapplek is, en dat je niet elkaars eten mag opeten. Dat lijkt me een belangrijke regel. Maar eerlijk? Met een beetje begeleiding en duidelijke afspraken komt dat vast helemaal goed. Ow, en dan nog iets héél belangrijks: Er moet natuurlijk wel een klik zijn tussen mij en de andere hond. Want net als mensen heb ik ook mijn voorkeuren. Als we elkaar leuk vinden, elkaar begrijpen en een beetje dezelfde energie hebben, dan kan het zomaar zijn dat samenwonen heel gezellig wordt.
Ja, mits kat honden gewend is. En dan moet ik ook nog iets héél belangrijks vertellen… katten. Ja… die vind ik dus echt heel eng. Ik was bij DOA even gaan kijken waar ze zaten, gewoon nieuwsgierig, zoals elke hond. Maar dit had ik dus écht niet verwacht. Ik stond daar rustig te snuffelen en ineens… poef!… stonden er drie katten voor de glazendeur. Drie! Tegelijk! Ik schrok me een hoedje. Gelukkig zat die deur ertussen, anders had ik waarschijnlijk een salto achteruit gemaakt. Vanaf dat moment dacht ik Oké, dit is niks voor mij! Ik wilde er ook niet meer in de buurt komen. Veel te spannend, veel te veel ogen die naar me staarden alsof ik een rare snuffeltoerist was. Daarom zoek ik het liefst een huisje zonder katten. Gewoon lekker rustig, zonder dat ik elke dag hoef te vrezen dat er ineens drie pluizige ninja’s voor mijn neus staan. Maar… mocht mijn perfecte baasje nou wél een kat hebben, dan moet het er eentje zijn die honden gewend is. Zo’n relaxte kat die niet meteen in de aanval gaat of rare sprongen maakt. Dat kan altijd besproken worden met mijn verzorgers die weten precies wat wel en niet bij mij past.
Alleen oudere kinderen. En dan moet ik ook nog iets vertellen over kinderen. Kijk… ik vind volwassenen al best spannend als ik ze niet ken. Dus ja, kinderen die vaak drukker, sneller en onvoorspelbaarder zijn. Vind ik nog een tikkeltje ingewikkelder. Als ze heel jong zijn, dan ga ik het liefst een beetje bij ze uit de buurt. Niet omdat ik ze niet leuk vind, maar omdat ik gewoon niet zo goed weet wat ik ermee moet. Ze bewegen zo snel, maken geluiden die ik niet verwacht en voor ik het weet schrik ik weer van iets dat ze doen. Dan kies ik liever even voor afstand. Maar als kinderen rustig zijn, dan durf ik best even te komen snuffelen. Dan kan ik ze prima aan hoor ik moet alleen even weten wat ik van ze kan verwachten. Daarom zoek ik een huisje zonder hele jonge kinderen. Vanaf een jaar of 15 vind ik het geen probleem. Pubers doen toch vaak hun eigen ding, hangen op hun kamer, luisteren muziek, en laten mij lekker met rust als ik dat nodig heb. Dat past veel beter bij mij en mijn gevoelige aard. Dus ja… kinderen zijn oké, maar wel de wat oudere, rustige versie. Die passen het beste bij mij.
Nog leren. Dat hoeft voor mij niet per se een probleem te zijn hoor. Ik ben best een slimme dame en als ik me veilig voel, kan ik heus wel even mijn eigen ding doen. Maar… ik moet natuurlijk eerst wennen. Aan mijn nieuwe baasjes, aan het huis, aan alle nieuwe geluiden die ik nog niet ken. Dat is voor mij heel belangrijk. Als ik die tijd krijg, dan kan het alleen zijn rustig worden opgebouwd. Niet meteen vier uur achter elkaar dat vind ik een beetje veel van het goede. Maar stapje voor stapje, eerst heel kort, dan iets langer… dan komt het echt helemaal goed. Ik wil graag mijn best doen, maar ik heb gewoon even die opstarttijd nodig om te begrijpen dat alles oké is en dat je altijd weer terugkomt.
Dorp of landelijk. Uhh waar ik graag wil wonen. Ik ben namelijk níet op zoek naar een huisje midden in een drukke stad. Als ik daaraan denk overal mensen, fietsers die voorbij zoeven, scooters die toeteren, bussen die zuchten en trams die rinkelen! Dan weet ik gewoon niet hoe ik dat allemaal moet verwerken. Dat is voor mij echt een beetje te veel van het goede. Maar geen zorgen hoor, ik hoef ook niet ergens verstopt te wonen in een boshutje waar je alleen maar vogels hoort en verder niks. Ik ben heus niet van suiker. Ik zoek gewoon iets dat er lekker tussenin valt. Een plek waar het leven niet voorbij raast alsof iedereen haast heeft. Een rustige wijk met veel groen, dat zou voor mij echt perfect zijn. Een buurt waar ik op mijn gemak kan wandelen, waar ik niet bij elke hoek hoef te schrikken en waar ik rustig kan wennen aan mijn nieuwe thuis. Dat zou me zó veel rust geven.
Ja, Ik ben best sociaal hoor. Ik vind andere honden meestal heel leuk om te ontmoeten. Maar ja… net als bij mensen valt niet iedereen automatisch in de smaak. Soms is een hond zó druk dat ik even moet zeggen: “Ho ho, rustig aan jij.” Gewoon een kleine reminder dat ik geen wervelwind naast me wil hebben. Gelukkig kan ik ook prima zelf bedenken dat ik gewoon even de andere kant op loop als ik denk dit wordt me te veel. Ik ben een dame met zelfinzicht, al zeg ik het zelf. Maar als de klik er is… dan vind ik het heerlijk om even te spelen. Ik ben niet meer super uitbundig mijn wilde puppyjaren liggen achter me. Maar ik kan nog steeds lekker rennen en even mijn wilde haren laten zien. En als dat klaar is, dan ga ik weer over tot de orde van de dag: snuffelen, kijken, ontdekken, genieten.
Loopt netjes mee. Ik loop namelijk heel netjes en rustig met je mee. Echt waar, ik ben geen hond die je de straat over sleurt alsof ik een sprintwedstrijd moet winnen. Dat overdreven gedoe? Nee hoor, dat hoeft van mij allemaal niet. Natuurlijk… als ik iets zie of ruik dat héél interessant is, dan kan ik even een klein trekje aan de riem geven. Gewoon om te laten weten: “Hé, daar wil ik even kijken.” Maar verder wandel ik gewoon lekker met je mee, in een fijn tempo, zonder gedoe. Samen genieten, dat vind ik het allerfijnst.
Nee, Dit is voor mij namelijk nog een beetje… tja… te hoog gegrepen. Ik ben niet overal zomaar op mijn gemak en als ik schrik, dan kan ik er nu nog wel vandoor gaan. Niet omdat ik stout ben, maar omdat mijn pootjes dan sneller zijn dan mijn gedachten. Daardoor is het op dit moment gewoon niet duidelijk of ik ooit écht veilig los kan lopen. Maar hé, dat betekent niet dat het nooit ergens kan. Als mijn nieuwe baasjes met mij willen oefenen, als ze een tuin hebben waar ik veilig kan snuffelen en een beetje kan oefenen met vertrouwen, en als ze het niet erg vinden dat loslopen misschien nooit lukt of alleen op bepaalde plekken dan heb je echt een fantastische hond aan mij. Ik doe zó mijn best, ik wil zó graag leren… ik heb alleen wat extra begeleiding nodig. Dus ja, loslopen is misschien niet mijn grootste talent. Maar liefde, gezelligheid, knuffels, samen wandelen en genieten van het leven? Daar ben ik wél heel goed in.
