Ja, maar niet met iedere hond. Ik heb eigenlijk mijn hele leven met andere honden samengewoond. Alleen… niet echt op de manier zoals het hoort. We waren met best veel en zaten ook vaak (te vaak eigenlijk) in een bench. Daardoor weet ik wel een beetje hoe het is om met andere honden te leven, maar ik heb het nooit echt “normaal” geleerd. Toch lijkt het me stiekem héél leuk om weer met een ander hondje samen te wonen! Maar dan wel met een maatje dat super sociaal is en mij kan helpen om de goede dingen te leren. Een soort hondencoach dus. Eentje die denkt! “Kom maar Alex, ik laat je zien hoe het werkt!” Natuurlijk moet er wel een klik zijn tussen ons. Maar geen zorgen, dat kunnen ze hier bij DOA gewoon rustig bekijken en begeleiden. Wie weet krijg ik straks wel mijn eigen beste hondenvriend… dat lijkt me echt geweldig.
Ja, mits kat honden gewend is. Hier bij DOA heb ik dus iets HEEL bijzonders meegemaakt… Ik heb voor het eerst katten ontmoet. Ja, je leest het goed. KATTEN. Maar voordat ik daar überhaupt kwam… moest ik een soort obstakel nemen: DE TRAP. Nou… laat ik het zo zeggen. Ik deed het. Maar elegant? Nee. Het was meer een soort kruip-sluip-combinatie waarbij ik meerdere treden tegelijk nam alsof de trap mij persoonlijk had beledigd. Gelukkig hebben ze hier ook een lift. Kijk, dat was meer mijn ding. Oké, het was nog steeds spannend hoor vooral toen de deuren dicht gingen en dat ding ineens bewoog. Maar eerlijk is eerlijk dat ging mij toch beter af dan die enge trap. En toen… de katten. Ik bleek eigenlijk gewoon een hele nette jongen te zijn. Ik ben rustig, ga voorzichtig snuffelen en vind het vooral heel interessant om even te kijken wie zij zijn. Geen gedoe, geen stoer gedrag gewoon beleefd kennismaken. Daarom denken ze dat ik best met katten kan samenwonen.
Maar dan wel met katten die al een beetje honden gewend zijn. Want stel je voor: ik kom nieuwsgierig met mijn grote hoofd even kijken en PATS een bange kat geeft me een tik… ja, dat is natuurlijk voor niemand gezellig. Dus rustige, hond-gewende katten? Helemaal prima! Ik beloof dat ik mijn beste “ik ben een brave jongen”-gedrag meeneem.
Alleen oudere kinderen. Oké, dit is wel even een dingetje hoor… kleine kinderen. Grote mensen vind ik al spannend, maar kleine mensen? Die zijn echt next level. Ze doen natuurlijk helemaal niks verkeerd. Maar ze bewegen snel, maken onverwachte geluidjes en zijn gewoon… tja… een beetje onvoorspelbaar voor mij. Mijn strategie? Afstand houden en alles rustig observeren. Gewoon even kijken van: “wat gebeurt hier allemaal precies?” Uiteindelijk ben ik wel nieuwsgierig hoor. Dan wil ik best even voorzichtig komen snuffelen. Maar zodra zo’n klein mensje ineens beweegt denk ik: “OKÉ DOEI” en ben ik weer weg. Daarom zoek ik geen huisje met hele jonge kinderen. Dat is voor mij gewoon nog te spannend. Maar kinderen vanaf ongeveer 8 jaar? Daar kunnen we samen met mijn verzorgers wel naar kijken of het een goede match is. Als iedereen een beetje rustig is en mij de tijd geeft… dan komt het vast goed.
Nog leren. Even alleen thuis… ehh… hoe werkt dat? Oké, dit is ook nog zo’n ding waar ik eerlijk over moet zijn: alleen thuis zijn is nog niet echt mijn talent. Ik ben eigenlijk nog nooit écht alleen geweest. Vroeger waren er altijd andere honden om me heen en hier bij DOA hoor ik ook altijd wel iemand. Mensen of hondenvrienden. Het is dus nooit echt stil. Dus ja… als jij denkt Ik ga even weg en Alex blijft chill alleen thuis… dan denk ik waarschijnlijk “HALLO?! Waar is iedereen ineens gebleven?!” Daarom zou ik het heel fijn vinden om eerst rustig te wennen aan mijn nieuwe baasjes, mijn huis en alle geluiden om mij heen. Als ik me veilig voel, kunnen we samen stap voor stap gaan oefenen met alleen zijn. Gewoon rustig opbouwen, in kleine stukjes. Zodat ik kan leren dat alleen zijn niet eng is… en dat je ook gewoon weer terugkomt (heel belangrijk detail). Met geduld en een beetje training ga ik dit vast leren.
Rustige wijk. Oké, even eerlijk… de drukke stad is echt niet mijn ding. Al die prikkels… trams, bussen, auto’s, fietsers, scooters en ja hoor daar zijn ze weer, Fatbikes. En dan ook nog allemaal mensen… mijn hoofd zegt dan gewoon: “nope, dit is te veel.” Ik zou daar echt een beetje van in de war raken. Maar hé, ik hoef ook geen hutje op de hei hoor. Ik ben best flexibel! Een rustig dorpje of een fijne buitenwijk lijkt mij echt perfect. Als er maar wat groen en ruimte om me heen is, zodat ik lekker op mijn gemak de wereld kan ontdekken. Gewoon een plekje waar het leven niet op standje chaos staat, maar op “rustig aan, Alex” Dat klinkt toch eigenlijk best heerlijk?
Ja, Ik vind het echt heel leuk om andere honden te ontmoeten! Oké… eerlijk is eerlijk: ik vind het ook een beetje spannend, vooral als er ook allemaal vreemde mensen omheen staan. Maar als die mensen mij gewoon even met rust laten, dan kan ik me veel beter focussen op wat écht belangrijk is rustig kennismaken met de andere hond. Daarom zou ik het heel fijn vinden als mijn nieuwe baasjes andere mensen even vriendelijk willen vertellen dat ze mij niet meteen moeten aanraken. Niet omdat ik niet lief ben hoor! Maar omdat ik anders kan schrikken… En stel je voor! Ik schrik, de andere hond schrikt, alle baasjes schrikken en dan hebben we ineens totale chaos. Dat is voor niemand gezellig. Geef mij gewoon even de tijd en ruimte, dan komt het meestal helemaal goed. En klikt het een keer niet met een andere hond? Ook geen probleem! Dan denk ik gewoon oké, fijne dag nog! En lopen we lekker verder. Lekker duidelijk, wel zo relaxed
Loopt netjes mee. Goed nieuws: ik kan al best netjes aan de lijn meelopen! Maar geloof me… dat was in het begin wel even een dingetje hoor. Ik snap nu dat er een einde aan de. Dus als ik trek en ik voel “hé, dit gaat niet verder” dan stop ik ook gewoon weer. Best slim al zeg ik het zelf. Alleen… strak netjes aan één kant naast je lopen alsof ik auditie doe voor een hondenshow? Eh… nee, dat is nog niet helemaal mijn specialiteit. Ik wandel gewoon een beetje op mijn eigen manier. Gezellig, maar niet super strak in het gareel. Als mijn nieuwe baasjes dat wél graag willen, dan kunnen we dat natuurlijk samen gaan leren! Ik sta daar best voor open hoor. Zolang we het rustig en stap voor stap doen. Teamwork, noemen ze dat toch?
Nee, Oh ja, loslopen lijkt mij echt geweldig! Lekker zelf bepalen waar ik heen ga, snuffelen wat ik wil, beetje avontuur. Maar… ja, er zit een maar aan. Terugkomen is voor mij nog een groot mysterie.
Niemand heeft me ooit verteld wanneer ik terug moet komen, met welk woord of hoe dat werkt.
En eerlijk? Ik ben ook best snel bang en schrik gemakkelijk. Dus stel je voor: ik schrik, raak in paniek en ren weg. Daarom is het belangrijk dat mijn nieuwe baasjes begrijpen dat loslopen voor mij misschien niet altijd kan. Maar eerlijk gezegd… dat vind ik niet erg. Langs paden wandelen, snuffelen, genieten van de buitenlucht en gewoon samen zijn. Dat vind ik ook fantastisch. Samen ontdekken en rustig wandelen, dat is voor mij al een groot avontuur.
