Nee, Oké luister… Ik heb eigenlijk nog nooit écht samengewoond met een andere hond. Ik heb gewoon lekker in mijn eentje geleefd en eerlijk? Dat vind ik he-le-maal prima! Een huisje helemaal voor mijzelf? TOP. FANTASTISCH. SUPER JESSIE-VRIENDELIJK. Dan kan ik al mijn speeltjes voor mezelf houden en hoef ik niet bang te zijn dat iemand anders stiekem met mijn flostouw ervandoor gaat. (Dat zou ik namelijk meteen een schandaal vinden.) Het wonen met een andere hond is niet echt iets voor mij. De echte hondentaal etiquette ken ik namelijk nog niet zo goed. Ik heb het nooit geleerd. Ik wil het best leren, maar dan is samenwonen met een andere hond wel een beetje veel van het goede.
Nee, Okeeee, luister… katten en ik… Dat is op dit moment geen match made in heaven, zullen we maar zeggen. Hier bij DOA hebben ze van die kamers met glazen deuren ervoor. Superhandig, want dan kan ik wel kijken, maar niks slopen. (Voor de zekerheid, denk ik. Slimme mensen hoor.) Nou, laatst stond ik dus per ongeluk precies voor zo’n deur. En die kat had mij nog niet gezien. Echt héérlijk moment. Want toen ‘ie mij ineens wél zag, schrok ‘ie zich écht een hoedje! Hij maakte zo’n enorme HSSSSSSSJJJ-blazende geluid, alsof ik de grote boze wolf was. En ik? Ik vond het hilarisch. Ik maakte meteen een spelboog: “JOEHOE KAT! KOM SPELEN!” De kat dacht!
“ABSOLUUT NIET.” En eerlijk? Als die deur er niet tussen had gezeten… tja… dan was ik waarschijnlijk wel even achter dat poezenprinsje aangegaan. Niet om iets gemeens te doen maar omdat ik denk dat alles wil spelen. Maar katten denken daar dus héél anders over. Blijkbaar. Daarom zoek ik een huisje zonder katten. Ik bedoel… ik zie katten als speelgoed, katten zien mij als natuurramp. Dat gaat gewoon niet werken.
Alleen oudere kinderen. Kleine kindjes zijn niets voor mij. Veel te klein, onvoorspelbaar en kosten de baas veel tijd en energie. Ik heb liever een baas die, die tijd en energie in mij kan en wil stoppen! Een gezin met grotere pubers, lijkt me dn best wel weer gezellig. Die kunnen met mij rennen, vliegen en spelen.
Nog leren. Alleen thuis blijven… Dat is al een tijdje geleden voor mij. Toen ik van asiel naar asiel ging en hier bij DOA terechtkwam, was er altijd wel iemand in de buurt: een mens, een hond, een geluid, een beweging. Ik was nooit écht alleen. Dus nu moet ik dat even opnieuw leren. En dat vind ik helemaal niet erg hoor! Maar ik moet wel eerst wennen aan mijn nieuwe baasjes. En aan het huis. En aan alle geluiden daar. Bijvoorbeeld de koelkast die bromt, de brievenbus die KLAP doet, een buur die niest alsof hij explodeert… dat soort dingen. Als ik eenmaal weet dat alles veilig is en dat mijn nieuwe mens weer terugkomt, dan kunnen we het rustig opbouwen. Eerst heel korte momentjes. Dan wat langer. En als ik mijn energie lekker kwijt ben buiten rennen, spelen, springen, husky‑dingetjes doen dan gaat het helemaal goed komen. Maar zonder beweging? Dan ligt er een kans van 99,999% dat ik denk: “IK BEN BORED, IK GA EVEN CREATIEVE ARCHITECTUUR DOEN IN HUIS.” En dat wil natuurlijk niemand (Behalve ik. Maar ik heb geen stem in dit soort beslissingen.) Dus: Lekker actief buiten + rustig opbouwen = Ik kan leren om prima even alleen te blijven! Ik ben een slimme meid als ik me fijn voel, kan ik alles leren. Behalve rustig blijven als er een speelkans voor mijn neus staat, maar hé… nobody’s perfect.
Kan overal wonen. Weet je wat het leuke is aan mij? Ik heb helemáál geen voorkeur waar ik woon! Echt niet! Geef me een huis, geef me een tuin, geef me een bank (oké, die claim ik niet meteen, maar ik houd ‘m wel in de gaten)… IK BEN ER KLAAR VOOR! Maar… er zit één hele kleine husky‑voetnoot bij: Ik ben geen hond voor alleen maar een blokje om. Nee hoor, daar doe ik niet aan. Een rondje van vijf minuten? Da’s voor míjn gevoel het opwarmrondje vóór het echte opwarmrondje. Ik kan best in de stad wonen hoor tuurlijk, geen probleem! Maar dan moeten mijn baasjes wél begrijpen dat ik veel energie kwijt moet. En dan bedoel ik: SPELEN, RENNEN, SNELHEID, BOS, ACTIE, ADVENTURE-MODE!! Als je me meeneemt naar het bos of naar een groot park waar ik lekker kan gaan… ja, dan ben ik de gelukkigste hond ter wereld. Maar als ik zelf mag kiezen? Dan woon ik het allerliefst in een rustige wijk. Met groen. Veel groen. Heel veel groen. Zodat ik lekker kan snuffelen, rennen, en… IK MET JE MEE KAN RENNEN!! Want stel je voor: jij gaat skeeleren, fietsen, joggen. Dan ren ik zo vrolijk naast je mee. Mits het niet te warm is natuurlijk want ik ben een Siberische husky, geen woestijnvos. Dus ja… give me space, give me fun, give me movement en dan ben ik binnen jouw vrolijke, blije, perfecte huisgenoot. Weet je wat ik echt helemáál niet uitmaak? Of ik in een appartement woon of in een eengezinswoning! Echt, serieus als ik maar fijn bij mijn nieuwe mens ben, vind ik alles top. Ik ben niet moeilijk hoor. Niet als het om huizen gaat tenminste. Maar… nu komt het… Echt, een tuin zou ik ZO leuk vinden! Niet omdat ik daar de hele dag in moet hoor! Want ik wil gewoon lekker met je mee naar buiten, het bos in, racen, rennen, snuffelen, avonturen beleven, je kent het wel: Jessie‑dingen. Maar een tuin is ideaal voor! Even uitwaaien tussen de wandelingen door, zoomies met 300 km/u in cirkeltjes, liggen in de schaduw,heel dramatisch zuchten alsof ik diep nadenk (doe ik niet, maar het staat leuk) Dus ja… appartement? Prima! Een
Ja, selectief. Tja, hierover. Ik heb waarschijnlijk nooit echt geleerd om te spelen met andere honden. Daarom snap ik de hondentaal niet zo goed, waardoor ik een beetje ‘akward’ kan zijn naar andere honden. Ik snap ze gewoon niet zo goed. We zullen buiten dus wel even moeten koekeloeren welke honden vrienden met mij willen worden, want ik vind niet alle honden even leuk en zij mij ook niet. Ik wil het wel graag leren hoor! Dus als mijn baas zich even goed verdiept in de hondentaal en mij dus goed kan lezen, dan kan hij mij ook beter begeleiden.
Loopt netjes mee. Oké luister aan de riem meelopen kan ik best hoor! Echt, ik kan met gemak netjes met je meewandelen. Tot… ik iets zie. Of iets ruik. Of iets denk dat ik ruik. Of iets denk dat ik misschien zou kunnen zien als ik iets verder naar voren zou lopen. En dan denk ik HÉ! IK MOET DAARHEEN! NU! DIRECT! OP VOLLE HUSKY‑KRACHT! En ja, dan trek ik. Want hallo belangrijke dingen moeten onderzocht worden. Maar gelukkig ben ik heel makkelijk om te kopen. Serieus Eén lekker brokje en ik vergeet direct waar ik ook alweer naartoe wilde rennen. Dan kijk ik naar jou met mijn mooiste blauwe-ogen-blik en denk ik Ooooh ja, ik moest rustig meelopen. Prima hoor! Dus: Netjes lopen? Kan ik. Trekken als ik iets spannend zie of ruik? Ook ja. Maar met een goede timing en een smakelijk brokje? Ben ik weer je allerbeste wandelmaatje. Tot ik weer iets ruik natuurlijk. Maar hé dat is het leven met Jessie zoals ik!
Nee, Ooooooh, dit is een leuk onderwerp. Want ik… HOU VAN LOSLOPEN! Echt, niks lekkerder dan even rennen alsof ik een slede moet trekken voor een heel team. Wind door de vacht, neus in de lucht, staart omhoog jaaaa, dat is Jessie op haar best! Maar… uhm… Terugkomen? Dat is weer een héle andere categorie. Ik hoor je heus wel hoor. Echt waar. Mijn oren werken prima. Maar soms… denk ik ‘wacht even, hoorde ik mijn naam? Of was dat een vogel? Of een gedachte? Ik check het straks wel…’ En soms heel soms luister ik gewoon expres niet. (Dat is mijn recht als zelfstandige, onafhankelijke, eigenwijze sneeuwkoningin.) Want stel je voor, er loopt een kat voorbij! HAHA, ja dan moet ik rennen. Dat is gewoon de natuur. Eerst rennen, daarna denken. (Heel husky, niks aan te doen.) Daarom moeten mijn nieuwe baasjes dit goed oefenen. Helemaal veilig, in een omheind gebied, zodat ik niet opeens besluit een stedentrip te maken. En heel eerlijk? Misschien gaat loslopen nooit echt 100% lukken. Dat is niet erg dan bestaan er van die heerlijke lange lijnen waar ik lekker op kan vliegen zonder dat ik midden op de snelweg eindig.
