Dat ik bij DOA terecht ben gebracht is het beste wat mij kon overkomen. Het is niet dat mijn eigenaresse niet op haar manier van mij hield maar het was een beetje een laissez-faire opvoeding. Ik kon doen en laten wat ik wilde en ik maakte niet altijd de handigste keuzes. Maarja mijn hormonen hielpen ook niet echt mee. Ik was de ongecastreerde schrik van de buurt, iedereen moest voor mij wijken en anders zwaaide er wat. Maar dat ging niet altijd goed… Toen ik bij DOA aankwam had ik een enorm abces op mijn wang van een van mijn vechtpartijen. Dat hebben de verzorgers weken schoongemaakt en ingesmeerd, ik kreeg antibiotica tegen de ontsteking en later bleek ook dat er behoorlijk wat rotte en afgebroken tandjes getrokken moesten worden. Nu ben ik geen schrik meer maar een keurig kereltje. Mijn wilde haren moet ik nog een beetje verliezen en een aantal littekens gaan niet meer weg maar ik ben wel een stuk opgeknapt, ook in mijn gedrag. Nu zoek ik nog mijn eigen huisje met tuin waar ik weer een leventje kan opbouwen.
