Ja, maar niet met iedere hond. Er is nog een kleine huishoudelijke mededeling die ik graag even, op nette wijze, wil toelichten. Ik moet namelijk bekennen dat ik nog nooit met een andere hond heb samengewoond. Mijn leven lang ben ik eigenlijk de enige viervoetige heer des huizes geweest. Dat beviel mij destijds uitstekend. Mocht er in mijn toekomstige woning echter al een andere hond wonen, dan vind ik het wel van groot belang dat wij eerst even kennismaken om te zien of er een goede klik ontstaat. Men kan tenslotte niet zomaar met iedereen onder één dak leven. Zelfs niet als men beiden vier poten heeft. Een iets oudere of rustige hond zou mij waarschijnlijk prima bevallen. Iemand met een vergelijkbare levensfilosofie: op tijd een dutje, een rustig wandelingetje en geen al te wilde capriolen. Een piepjonge pup daarentegen… tja, dat is toch een heel ander type huisgenoot. Die springen, rennen, vliegen en stuiteren de hele dag door. Bewonderenswaardig hoor, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik daar persoonlijk niet meer helemaal op zit te wachten. Een hond die een beetje jonger is dan ik kan natuurlijk wel gezellig zijn. Dat houdt een heer tenslotte jong van geest. Bij DOA kunnen we gelukkig eerst even rustig bekijken of wij elkaar liggen. Als de klik er is, dan vind ik het helemaal prima om mijn huis te delen. Zolang er maar een beetje duidelijkheid is over wie waar slaapt en wanneer het tijd is voor rust. En mocht er helemaal geen andere hond aanwezig zijn in mijn nieuwe huis, dan is dat voor mij ook geen enkel probleem. Ik kan namelijk uitstekend functioneren als enig hondelijk middelpunt van de aandacht.
Nee, Er is nog één puntje van orde dat ik, als nette heer, graag even wil toelichten. Normaal gesproken had ik hier bij DOA even een beleefd kijkje genomen bij de katten. Gewoon om te zien wat ik daar eigenlijk van vind. Een hond moet tenslotte weten met wie hij eventueel het huishouden gaat delen. Helaas bleek dat een iets ingewikkelder onderneming dan gedacht. De katten hier schijnen namelijk op de eerste verdieping te wonen, terwijl mijn verblijf zich keurig beneden bevindt. Hoe dat precies zit met de verdiepingen en de huisregels weet ik ook niet, maar het betekent in ieder geval dat wij elkaar nog niet officieel hebben ontmoet. Daardoor is het eerlijk gezegd moeilijk om met zekerheid te zeggen of ik met katten in huis kan samenleven. Mocht mijn toekomstige personeel, pardon, baasjes. Een kat hebben, dan is het verstandig om dat even met mijn verzorgers hier bij DOA te overleggen. Zij kunnen dan bekijken hoe we dat het beste kunnen aanpakken. Het zou namelijk best kunnen dat ik een kat gewoon netjes negeer… maar het zou ook zomaar kunnen dat ik denk: “Ha! Een kat! Die hoort blijkbaar door de tuin gejaagd te worden!” U begrijpt: dat soort zaken kunnen we beter vooraf even rustig bespreken.
Alleen oudere kinderen. Dan is er nog een onderwerp waar ik graag even eerlijk over wil zijn: kinderen. Begrijp mij niet verkeerd, ik heb niets tegen jonge mensen. Integendeel zelfs. Maar ik moet bekennen dat ik ze soms een beetje spannend vind. Vooral wanneer ze plotseling op mij af komen rennen, zich voorover buigen en mij meteen willen aaien. In zo’n situatie denk ik al snel: “Oei, wat gebeurt hier allemaal?” Mijn eerste en meest nette oplossing is dan om rustig een stapje achteruit te doen en een kalm plekje op te zoeken. Even de kat uit de boom kijken, zoals men dat zo mooi zegt. Als ik echter aan de lijn zit en geen kant op kan, dan kan het gebeuren dat ik mij uiteindelijk toch een beetje verdedig. Niet omdat ik een onbeleefde hond ben, maar simpelweg omdat ik het op dat moment best eng vind. Wanneer kinderen gewoon rustig voorbij lopen, is er helemaal niets aan de hand.
En als iemand netjes een handje uitsteekt zodat ik even kan snuffelen om kennis te maken, dan vind ik dat ook prima. Maar plotselinge knuffelaanvallen van kleine enthousiastelingen… daar ben ik eerlijk gezegd niet zo dol op. Daarom ben ik op zoek naar een huisje zonder hele jonge kinderen. Pubers vanaf een jaar of twaalf vind ik daarentegen helemaal prima. Die hebben vaak al door dat een heer van mijn leeftijd graag een beetje rust en fatsoenlijke kennismakingen waardeert. Bovendien zijn ze meestal druk bezig met hun eigen bezigheden, wat ook uitstekend bij mijn levensstijl past.
Nee, Er is nog één klein onderwerp waar ik graag even eerlijk over wil zijn. In mijn vorige leven heb ik helaas een beetje een naar gevoel overgehouden aan helemaal alleen thuis zijn. Het schijnt dat ik daar vroeger niet altijd even prettig mee om kon gaan en dat gevoel zit soms nog een beetje in mijn hoofd. Mijn verzorgers merken dat hier bij DOA ook wel eens. Wanneer ik binnen zit en ik zie of hoor buiten iemand rondlopen, dan kan het gebeuren dat ik heel hard ga blaffen. Niet omdat ik boos ben, maar omdat ik denk: “Hallo? Is daar iemand? Vergeet mij niet!” U zou kunnen zeggen dat ik gewoon graag in de buurt van mijn mensen ben. Daarom ben ik op zoek naar een huisje waar ik niet al te vaak en niet al te lang alleen hoef te zijn. Een plek waar iemand het fijn vindt dat er een kleine, trouwe hond gezellig in de buurt rond dribbelt. Als het toch eens nodig is dat ik alleen thuis blijf, dan zou het mij enorm helpen als mijn nieuwe baasjes de tijd nemen om dat rustig met mij op te bouwen. Stapje voor stapje, zodat ik kan wennen en begrijp dat iedereen ook weer netjes thuiskomt. Op die manier hoef ik niet in paniek te raken en kan ik langzaam leren dat alleen zijn soms best even te doen is. Maar het allerliefst? Dan ben ik gewoon lekker bij mijn mensen in de buurt.
Rustige wijk. Nog een kleine overweging over mijn toekomstige woonplek. Nu moet u weten dat ik niet bijzonder kieskeurig ben als het gaat om waar ik woon. Ik ben tenslotte een bescheiden heer. Zolang er een warm huisje, een vriendelijke baas en een comfortabele slaapplek aanwezig zijn, ben ik al snel tevreden. Toch moet ik eerlijk toegeven dat de drukke stad tegenwoordig een beetje voor de jonge honden is. Al dat verkeer, die haastige mensen en dat voortdurende rumoer… het is allemaal nogal veel voor een heer van mijn leeftijd. Persoonlijk zie ik mijzelf daarom eerder wonen in een rustige buitenwijk of misschien zelfs een gemoedelijk dorpje. Een plek waar men nog rustig een blokje om kan maken, waar genoeg te snuffelen valt en waar het leven een klein beetje langzamer gaat. Er is echter nog één praktische wens die ik graag wil noemen: een huis zonder al te veel trappen. Mijn hoofd mag dan nog jong van geest zijn, maar mijn lichaampje vindt trappen tegenwoordig toch wat minder charmant. Alles op één verdieping. Of in ieder geval zonder dagelijks traplopen. Zou voor mij een stuk prettiger zijn. Maar verder ben ik eigenlijk heel eenvoudig. Een rustig huis, een bank om op te liggen, een tuin om af en toe even rond te kijken… en natuurlijk iemand die zegt: “Kom Pell, we gaan even een blokje om.” Meer heeft een hond als ik eigenlijk niet nodig.
Ja, selectief. Mijn sociale agenda tijdens het wandelen. Andere honden vind ik op zich helemaal prima. Ik heb er absoluut niets op tegen om tijdens een wandeling een soortgenoot tegen te komen. Sterker nog, als er een rustige, beleefde hond voorbij komt, wil ik best even netjes een snuffeltje uitwisselen. Dat hoort tenslotte bij goed hondenfatsoen. Maar dat drukke gedoe waar sommige jonge honden zo dol op zijn… daar doe ik tegenwoordig liever niet meer aan mee. Rondjes rennen, springen, duwen en stuiteren. Dat laat ik graag over aan de jeugd. Ik ben inmiddels meer van het rustige wandelen, rustig snuffelen en daarna weer verder dribbelen. Mocht mijn toekomstige personeel, sorry eh, baasjes tijdens een wandeling al van verre een hond zien aankomen waarvan ze weten dat die erg enthousiast en druk is, dan zou ik het helemaal niet erg vinden als we gewoon even een andere kant op lopen. Dat is geen onbeleefdheid hoor. Dat noem ik gewoon een verstandige keuze voor een heer van mijn leeftijd. Zo blijft de wandeling voor iedereen prettig en kan ik mij concentreren op de werkelijk belangrijke zaken: geurtjes onderzoeken, rustig stappen… en natuurlijk op tijd weer naar huis voor een dutje.
Loopt netjes mee. Tijdens het wandelen wil ik graag even benadrukken dat ik mij uiterst netjes aan de riem gedraag. Trekken? Nee hoor, dat komt bij mij niet voor. Ik zie daar eerlijk gezegd ook het nut niet zo van. Een heer loopt immers beschaafd naast zijn mens. Samen rustig op pad gaan, een beetje snuffelen links en rechts, af en toe even stilstaan om het laatste nieuws uit de struiken te lezen zo hoort een wandeling naar mijn bescheiden mening te verlopen. Er is echter nog een klein detail dat mijn toekomstige wandelmaatje misschien wel even moet weten. Het kan namelijk gebeuren dat ik op een gegeven moment besluit dat ik voldoende gewandeld heb voor die dag. Mijn pootjes zeggen dan heel duidelijk: “Zo Pell, dit was keurig. Tijd om weer richting huis te gaan.” En wanneer dat moment aanbreekt, kan het zomaar zijn dat ik gewoon stil blijf staan en vriendelijk maar beslist aangeef dat ik liever terug naar huis wil. Nu hoor ik sommige mensen denken: “Maar als we nog een stukje doorlopen, is het rondje juist korter!” Dat zal ongetwijfeld kloppen, maar eerlijk gezegd begrijp ik dat soort ingewikkelde wandelberekeningen niet zo goed. In mijn hoofd betekent teruggaan simpelweg: terug naar huis. En wanneer een heer eenmaal besloten heeft dat het tijd is voor de bank en een dutje, dan is dat besluit meestal vrij definitief. Gelukkig wandel ik verder zo netjes, dat we onderweg alle tijd hebben om het rustig en gezellig te houden.
Onbekend. Voor mij is dat eigenlijk niet zo nodig. Het kan namelijk gebeuren dat ik, tijdens het snuffelen, helemaal opga in mijn eigen wereld. Geurtjes onderzoeken, belangrijke struiken checken… en voor je het weet, ben ik het overzicht even kwijt en weet ik niet meer waar ik ben. In een omheinde tuin is dat uiteraard prima, daar kan ik veilig mijn neus achterna lopen. Maar buiten, op straat of in een park, geef ik toch echt de voorkeur aan lekker aan de riem blijven. Veiligheid eerst, tenslotte. Misschien dat loslopen op een veilige manier ooit kan, mits het rustig wordt opgebouwd, met oefening en een paar snoepjes om mij gemotiveerd te houden. Maar eerlijk gezegd: als het niet kan, is aan de lijn lopen volledig prima voor mij. Ik geniet net zo goed van mijn wandeling, zolang ik maar mijn mensen in de buurt heb en rustig kan snuffelen. Een heer als ik heeft liever veiligheid en rust boven wilde avonturen.
