Ja, maar niet met iedere hond. Ik heb altijd samen met een andere hond gewoond. Eerlijk is eerlijk: ik vond mezelf eigenlijk leuker dan die andere hond. Maar geen zorgen hoor, ik deed gewoon mijn eigen ding en we konden prima samenleven. Daardoor weet ik ook heel goed hoe ik mijn speeltjes moet delen. Groot talent, al zeg ik het zelf. Als er bij mijn nieuwe baasjes al een hond woont, is het natuurlijk belangrijk dat we eerst even kijken of het klikt. Mijn verzorgers helpen daar graag bij! Die kennen mij inmiddels door en door. En mocht je nou denken: ik zoek eigenlijk een hond alleen! Ook helemaal goed! Alleen wonen vind ik namelijk óók geen enkel probleem.
Ja, mits kat honden gewend is. Bij DOA heb ik kennisgemaakt met katten. Maar dat was niet zomaar even kennismaken hoor! Dat was een heel avontuur. Oké, bij het begin beginnen. Voor dit spannende uitje moesten we eerst de trap op naar de eerste verdieping. Gelukkig is er maar één extra verdieping, dus dat scheelt. De trap zelf? Geen probleem. Ik ging versneld omhoog, maar niet rennend hoor. Boven kwamen we in een gang met allemaal kamers. Dáár zaten de katten. Maar mijn verzorger liep de gang in en toen stonden we ineens… oog in oog met een kakatoe. JA. EEN KAKATOE. Die was echt doodeng. Hij schrok natuurlijk ook en deed zijn vleugels helemaal wijd. Ik vond dat vrij indrukwekkend. Gelukkig bleef hij wel zitten, dus konden we rustig verder. Ik wilde best even snuffelen, maar dat mocht niet. Begrijp ik hoor! Voor zo’n vogel is een Athena waarschijnlijk ook best spannend. En toen… de katten. De deur ging op een kiertje. Eén kat vond mij helemaal prima. Maar toen kwam er ineens een tweede kat bij die BOEM tegen het glas sprong. Ik schrok me natuurlijk een ongeluk en sprong weg. En ja hoor… daardoor schrok de kakatoe ook weer, die prompt de gang in vloog. Gelukkig kon die geen kant op en is mijn verzorger zonder mij even achter de papegaai aangegaan om hem weer veilig op zijn hokje te zetten. Ik wachtte netjes. Best knap, al zeg ik het zelf. Dusss katten. Als ze honden gewend zijn, dan kan ik daar prima mee samen wonen. Maar papegaaien? Laten we die misschien gewoon overslaan.
Alleen oudere kinderen. Kinderen vind ik een beetje raar. Ik snap ze niet altijd zo goed. Maar eerlijk is eerlijk: sommige mensen snappen honden ook niet en dat is eigenlijk nóg vreemder! Maar goed, dat terzijde. Ik vind kinderen een beetje spannend. Ik ga wel netjes snuffelen hoor, want nieuwsgierig ben ik altijd. Alleen… hoe drukker de kinderen, hoe drukker ik word. En zoals een echte herder betaamt, ga ik dan veel met mijn bek werken. Niet om te bijten en echt niet hard! Maar je voelt het wel. Dat kan voor kinderen (en ouders) soms toch anders overkomen dan ik bedoel. Daarom zoek ik liever geen huisje met hele kleine kinderen. Pubers van zo’n 10 à 12 jaar en ouder zijn perfect! Die rennen niet onverwacht voorbij en doen lekker hun eigen, eigenwijze ding. En een huis zonder kinderen? Ook helemaal goed. Rust kan ik namelijk ook prima waarderen.
Nog leren. Alleen thuisblijven is (nog) niet mijn favoriete bezigheid. Ik heb altijd gewoond met iemand die veel thuis was en met een andere hond. Dan is ineens helemaal alleen zijn natuurlijk best even wennen. Daarom zou ik het heel fijn vinden als mijn nieuwe baasjes daar rustig de tijd voor nemen. Eerst samen wennen aan het huis en aan elkaar en daarna het alleen zijn stap voor stap opbouwen. Geen haast hoor. Gewoon samen oefenen. Ik weet zeker dat het dan helemaal goed gaat komen.
Rustige wijk. Ik ben niet heel moeilijk als het gaat om mijn huis. Een eengezinswoning of een appartement. Allebei prima. Als mijn nieuwe baasjes maar genoeg tijd voor mij hebben, dat is het belangrijkste. De grote stad? Geen probleem hoor. Een hutje op de hei? Ook helemaal goed. Ik pas me makkelijk aan.
Woon je in de stad, dan vind ik het wel fijn als we samen op pad kunnen naar plekken waar ik lekker kan wandelen, het liefst met veel groen om me heen. Daar word ik namelijk extra blij van. Kortom! Waar jij woont, daar kan ik wonen. Zolang we maar samen zijn.
Ja, selectief. Ik ben best sociaal met andere honden. Natuurlijk is het altijd even kijken of het klikt! Dat geldt eigenlijk voor iedereen natuurlijk. Maar ik vind het wel héél leuk om samen te spelen. Ik moet er eerlijk bij zeggen!! Ik kan soms best druk zijn. Het kan dus gebeuren dat ik voor sommige honden misschien een beetje… veel ben. Enthousiast, zeg maar. Dat is iets wat mijn nieuwe baasjes en ik samen rustig kunnen ontdekken. Met een beetje begeleiding en kijken naar elkaar komt dat vast helemaal goed.
Trekt. Netjes aan de lijn lopen vind ik nog best lastig. Ik doe echt mijn best hoor, maar vooral in het begin kan het gebeuren dat ik mijn nieuwe baasjes overal mee naar toe sleep om alles te bekijken en te snuffelen. We zijn al begonnen met oefenen, maar het is wel iets waar mijn nieuwe baasjes samen met mij verder aan kunnen werken. Met een beetje geduld en veel wandelplezier komt dat helemaal goed.
Ja, op termijn. Loslopen is echt helemaal mijn ding. De wind door mijn haren, overal kijken, overal snuffelen. Natuurlijk horen daar wel wat regels bij. Ik moet nog even leren met welk woord ik precies terug moet komen. Handig om dat samen duidelijk af te spreken en goed te oefenen, dan is er geen verwarring. En mijn nieuwe baasjes kijken natuurlijk ook even goed naar de omgeving. Geen druk spelende kinderen en geen hele kleine hondjes die ik per ongeluk omver kan lopen. Ik ben enthousiast, geen bulldozer… meestal dan. Met de juiste plek, duidelijke afspraken en een beetje oefening wordt loslopen samen één groot feest.
