Ja, maar niet met iedere hond. Ik heb eigenlijk altijd samen met een andere hond gewoond. Samen slapen, samen spelen, samendoen alsof het mandje “toevallig” van ons allebei is. Dat ken ik dus allemaal al. Delen kan ik prima. Maar… ik ben ook eerlijk. Ik vind niet alle honden even leuk. Net zoals mensen eigenlijk. Met de één klikt het meteen, met de ander denk ik: “Doe jij maar even daar.” En soms is het ook gewoon heel fijn om alle aandacht lekker voor mezelf te hebben. Eén Diana, twee handen om te aaien! Perfecte rekensom, toch? Daarom is het belangrijk om goed te kijken of ik een match ben met de hond die jij misschien al hebt. Dat doen mijn verzorgers hier bij DOA samen met jou. Zij kennen mij goed en staan altijd klaar om al je vragen te beantwoorden. Zo zorgen we ervoor dat iedereen blij wordt. Mens én hond.
Nee, En toen… zag ik hier bij DOA voor het eerst katten. Tenminste, zo begon het avontuur niet eens. Het begon met een trap. Waar ik nog nooit op had gelopen. Spannend hoor! Ik ben ‘m uiteindelijk gewoon opgerend (doen alsof je heel stoer bent helpt altijd). Maar misschien wel een goede tip voor mijn nieuwe baasjes: als jullie een trap hebben, laten we dat dan rustig samen oefenen. En eerlijk is eerlijk, voor een dame van mijn leeftijd is een trap misschien ook niet het allerhandigste. Maar goed. Boven dus. Een gang. Kamertjes. GEUREN. Zó interessant dat alles natuurlijk uitgebreid geïnspecteerd moest worden. Neus aan, speurneus-modus aan. En toen… BAM. Bij één deur schrok ik me echt een ongeluk. Daar zaten ineens drie katten. ZOMAAR. Uit het niets. Ik schoot achteruit met al mijn haartjes overeind en dacht: “Nee hoor, dit is niks voor mij.” Ik wilde er eigenlijk niet meer in de buurt komen. Met een beetje aandringen ben ik nog heel voorzichtig gaan snuffelen. Dat was al spannend genoeg. Conclusie: katten zijn echt veel te eng voor mij. Dus ik ben op zoek naar een huisje zonder katten. Dat lijkt me een heel verstandig plan. Dan voel ik me veilig, ontspannen en kan ik weer gewoon mezelf zijn: Diana, zonder katten-schrikmomenten.
Alleen oudere kinderen. Ik moet ook nog iets vertellen over kinderen. Ik vind ze eigenlijk heel lief hoor… maar eerlijk? Ik vind ze ook best spannend. Kinderen zijn soms een beetje onvoorspelbaar en daar schrik ik van. Ze kunnen er natuurlijk niks aan doen, maar voor mij voelt dat soms gewoon heel groot. Ik doe helemaal niks verkeerds hoor! Ik ga niet blaffen of grommen maar ik kies liever voor de veilige optie: wegwandelen. Even afstand nemen, dat vind ik het fijnst. Het helpt enorm als kinderen, ouders én mijn nieuwe baasjes mij daarbij helpen en respecteren dat ik wat ruimte nodig heb. Daarom ben ik vooral op zoek naar een huis zonder kleine kinderen. Met wat oudere kinderen gaat het juist heel goed! Vanaf ongeveer 12 jaar is geen probleem en kan het zelfs superleuk worden. Dan snap je elkaar al veel beter en dat geeft mij rust.
Nog leren. Ik ben eigenlijk nooit helemaal alleen thuis geweest. Er was altijd wel iemand in huis of natuurlijk mijn andere hondenmaatje. Alleen zijn is dus iets wat ik nog moet leren. Dat wil ik ook echt hoor! Maar wel stap voor stap. Eerst even wennen aan mijn nieuwe omgeving, aan mijn nieuwe baasjes en aan hoe alles daar gaat. Als ik me veilig voel, kunnen we het alleen thuis zijn rustig gaan oefenen. Klein beginnen, langzaam opbouwen. Dat lijkt me een heel fijn plan. Met wat geduld, vertrouwen en duidelijke afspraken komt dat zeker goed. Ik doe mijn best, beloofd.
Rustige wijk. Nog even over waar ik zou willen wonen. Een huis midden in de stad? Dat hoeft van mij niet zo. Dat is me allemaal veel te druk. Zoveel prikkels, geluiden en mensen… daar word ik een beetje moe van. Maar een hutje diep in het bos is ook weer niet nodig hoor. Ik ben helemaal blij met een huisje in een rustige, groene omgeving. Dat past gewoon beter bij mij. Of dat nou een flat, appartement, eengezinswoning of zelfs een boerderij is! Dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit. Wat wel handig is om te weten! Een huis waar je elke dag meerdere keren een trap op en af moet, is voor mij niet ideaal. Een lift zou eventueel kunnen, al vind ik dat zelf ook nog best spannend en word ik er een beetje onrustig van. Daar moeten mijn nieuwe baasjes dan wel meteen samen met mij rustig mee gaan oefenen. Met de juiste omgeving en wat begeleiding voel ik me het snelst thuis. En dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste.
Ja, selectief. Op dit moment vind ik het best lastig om contact met ze te maken. Er gebeurt hier zoveel om me heen: veel honden, veel mensen, veel geluiden… soms is dat gewoon een beetje te veel voor mijn hoofd. Buiten merk je dat ook. Dan kan ik nu nog wel eens uitvallen naar andere honden. Dat is niet omdat ik gemeen ben, maar omdat ik het spannend vind. Samen met mijn verzorgers ben ik daarom aan het oefenen om andere honden gewoon te negeren. En weet je wat? Dat gaat elke keer al een klein beetje beter. Vroeger woonde ik altijd samen met mijn beste hondenvriendin, dus ik ben andere honden zeker wel gewend. Maar voor nu is het belangrijk dat mijn nieuwe baasjes weten dat ik niet met alle honden sociaal ben en dat ik daarbij net wat meer begeleiding nodig heb. Met rust, duidelijkheid en samen oefenen kom ik er wel. Ik doe mijn best echt waar!
Trekt. Oh ja, en over wandelen moet ik ook iets bekennen… Ik ben momenteel zo blij dat ik soms nog wel trek aan de riem. Kan gebeuren, toch? Ik ben gewoon enthousiast om samen te zijn, de wereld te ontdekken en nieuwe geurtjes te snuffelen. Mijn verzorgers merken dat ik al heel erg mijn best doe om netjes te lopen, maar eerlijk is eerlijk: ik heb nog wat extra training nodig om helemaal rustig naast de riem te lopen. Met wat geduld en positieve oefening kan ik dat zeker leren. Dan wordt wandelen nog leuker voor ons samen!
Nee, Dat kan nu nog niet echt. Eerst moet ik wennen aan mijn nieuwe baasjes en aan mijn nieuwe omgeving. Als ik me daar veilig in voel, kunnen we stap voor stap verder kijken. Het is ook fijn als we samen een vast woord afspreken dat betekent: “Kom maar weer terug bij mij.” Dat moet natuurlijk wel geoefend worden, want ook dat leer je niet in één keer (ik niet in elk geval). Daarnaast is het slim als mijn nieuwe baasjes goed kijken naar waar ze mij willen laten loslopen. Omdat het niet altijd met alle honden klikt, is een druk losloopgebied misschien nog niet zo’n handig idee. Een rustige plek waar we samen kunnen oefenen lijkt me een veel betere start. Met tijd, training en vertrouwen komt dat loslopen vanzelf. En tot die tijd wandelen we gewoon samen. Ook heel gezellig.
