--- title: "Hans" description: "Hans Fokkens, directeur-bestuurder van DOA ‘Ik hou heel erg van mensen. Systemen zijn nooit het belangrijkste, mensen staan centraal.’ Begin 2014 kwam DOA op zijn pad. Niet via een klassieke..." url: https://doa-dierenasiel.nl/125-jaar-doa/hans/ date: 2026-05-19 modified: 2026-05-20 author: "Alexander Bulthuis" image: https://doa-dierenasiel.nl/wp-content/uploads/2026/05/Hans-Fokkens-portret-buiten-web.jpg categories: ["125 jaar DOA"] type: post lang: nl --- # Hans ![](https://doa-dierenasiel.nl/wp-content/uploads/2026/05/Hans-Fokkens-portret-buiten-web-768x671.jpg) ## Hans Fokkens, directeur-bestuurder van DOA ##### ‘Ik hou heel erg van mensen. Systemen zijn nooit het belangrijkste, mensen staan centraal.’ Begin 2014 kwam DOA op zijn pad. Niet via een klassieke route, maar via een oud-collega. ‘Ik heb gesolliciteerd naar aanleiding van een functie op LinkedIn. In mijn carrière heb ik grotendeels in de gezondheidszorg gewerkt, zoals bij het ziekenhuis, de ouderenzorg en de GGZ. Dat zijn allemaal grote organisaties. Ik vroeg me af of DOA misschien iets voor mij was en ben in gesprek gegaan met mijn oud-collega. Toen bleek dat DOA een grote organisatie was met veel uitdagingen, raakte ik enthousiast.’ Zijn eerste dagen maakten meteen duidelijk wat werken met dieren betekent. ‘Op mijn tweede dag werd een stagiaire gebeten door een hond. Toen leerde ik heel snel hoe gevaarlijk een hond kan zijn. Maar ook dat in zo’n situatie iedereen bij DOA direct klaar staat om te helpen.’ Zijn start was niet gemakkelijk. ‘Mijn eerste periode ging vooral over vertrouwen winnen. Mijn voorganger zat op controle en wantrouwen. Ik werd gezien als een wolf in schaapskleren. Dat heeft wel een jaar geduurd.’ Toch bleef hij trouw aan zijn manier van werken. ‘Ik kom uit een omgeving waar het juist draait om vertrouwen en mensgericht werken. Ik ben met de mensen van DOA in gesprek gegaan. Ik had ambities en wilde dingen veranderen. Toen ontstond er een gedeeld belang. Innovatie werd mogelijk, zonder angst voor consequenties.’ De organisatie groeide snel en veranderde zichtbaar. ‘We gingen van zo’n 50 à 60 vrijwilligers naar meer dan 400. We hebben onze fondsenwerving en communicatie naar een hoger plan getild en zijn ondertussen in omzet verdubbeld. We hebben geïnvesteerd in mensen, in structuur en in samenwerking. Toen kwam er meer plezier, terwijl we ook echt aan het professionaliseren waren. We hebben nu real-time inzicht in ieder dier, zeven dagen per week. Je moet je voorstellen hoe belangrijk dat is voor kwetsbare dieren om op ieder moment te weten welke zorg het dier nodig heeft.’ Maar de grootste verandering zit volgens hem ergens anders. ‘Het gaat niet alleen om de zorg voor dieren. Je moet ook met mensen om kunnen gaan. Die competenties zijn minstens zo belangrijk. Mensen maken de organisatie.’ Die overtuiging komt niet uit het niets. ‘Ik hou heel erg van mensen. Systemen zijn nooit het belangrijkste, mensen staan centraal. Iedereen heeft zijn eigen verantwoordelijkheid en daarin moet je vertrouwen hebben. Pas helpen als iemand daarom vraagt. Daar geloof ik in.’ Zijn liefde voor dieren begon al vroeg. ‘Mijn vader had altijd dieren: vissen, kippen, vogels, honden. Ik ben opgegroeid tussen de dieren. Vanaf mijn zevende reed ik paard en had mijn paarden bij de boer gestald. Op latere leeftijd, als de boer een weekendje weg was, draaide ik de boerderij.’ Sommige dieren zijn hem extra dierbaar. ‘Het mooiste dier blijft voor mij een koe. Zo warm en nieuwsgierig, ik vind ze echt heel leuk.’ Thuis is er ook altijd een dier aanwezig. ‘Ik heb zelf een DOA-kat. Overal waar ik ben is mijn kat Tom. Als ik thuiskom, staat hij er. Hij loopt met me mee, we hebben echt onze rituelen. Maar hij is wel 100% onafhankelijk.’ Waar hij het meest trots op is, is de organisatie zoals die er nu staat. ‘Er zijn veel mensen weggegaan die de vernieuwing niet aankonden of er niet in geloofde. Maar wat ervoor in de plaats kwam, is een organisatie waarin mensen verantwoordelijkheid nemen en doen waar ze goed in zijn.’ Soms voelt hij dat zelfs letterlijk. ‘Afgelopen zomer zat ik hier en niemand kwam meer met een hulpvraag. Dat voelde even eenzaam, maar het was ook fantastisch. Iedereen wist precies wat hij of zij moest doen.’ Zijn rol verschuift inmiddels naar buiten. ‘Ik ben nu meer bezig met ons netwerk: de gemeente Amsterdam, de rijksoverheid, leveranciers. Zorgen dat ze begrijpen wat wij nodig hebben en hoe we goed kunnen samenwerken.’ DOA is groter dan alleen de medewerkers en vrijwilligers van het asiel zelf. ‘Alle mensen die via andere bedrijven bij DOA aan de slag zijn, hebben vaak hele specialistische taken die we zelf niet kunnen uitvoeren maar die enorm belangrijk zijn voor het ondersteunen van ons werk. Bijvoorbeeld om te zorgen dat we warmte hebben, dat kennels verbouwd worden of dat we kosten kunnen besparen via IT. Allemaal met een duidelijke blik op de toekomst. Als ik met pensioen ga, wil ik dat al onze partners DOA een warm hart toedragen en zich met ons verbonden voelen. Dat ze ons niet willen of kunnen missen.’ [ Terug naar alle verhalen ](https://doa-dierenasiel.nl/campagne/onze-mensen/)